ตอนที่ 2913 หมู่บ้านใหญ่ที่รกร้าง

รอจนทุกคนออกเดินทางไปหมด เหลือผู้เฒ่ากานเพียงคนเดียว

‘เหนื่อยจริง คนหนุ่มสาวสมัยนี้ช่างน่าทึ่ง “

เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง เก็บกระดาษและปากกา ย่อตัวลง ใช้มือและเท้าปีนขึ้นต้นไม้ แม้จะดูตลก แต่ความเร็วของเขานั้นไม่ธรรมดา เพียงไม่กี่กระโดด เขาก็ตามพวกเขาทัน

หลังจากนั้นไม่กี่นาที หลินมั่วและคณะก็มาถึงยอดเขา มองไปอีกฝั่ง เห็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่เชิงเขา การจัดวางที่สับสนวุ่นวาย ทำให้รู้สึกน่าตื่นตา

“พี่ใหญ่ นี่คือหมู่บ้านไป๋อวิ๋น จากการสืบสวนของอาเฟย หมู่บ้านนี้มีประมาณสามพันครัวเรือน ประชากรประมาณหนึ่งหมื่นคน

หลินมั่วหรี่ตาลงมองไปรอบๆ ตำแหน่งที่ตั้งของหมู่บ้านไป๋อวิ๋นนั้นไม่เลว แม้จะถูกล้อมรอบด้วยภูเขา แต่พื้นที่เพาะปลูกก็ไม่น้อย เฉพาะพื้นที่เกษตรกรรมนอกหมู่บ้านก็มีขนาดใหญ่กว่าตัวหมู่บ้านถึงสามหรือสี่เท่า ยังมีพื้นที่รกร้างที่ต้องรอการพัฒนาอีกด้วย ถ้าพัฒนาอย่างเหมาะสม ที่นี่ก็เปรียบเสมือนสวรรค์บนดินได้เลย

แต่เมื่อหลินมั่วมองไปรอบๆ กลับไม่เห็นชาวนาทำการเพาะปลูกในไร่นาเท่าไรนัก เขาเริ่มเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

“พวกเราไปหาข้อมูลกันก่อนเถอะ!”

เมื่อสิ้นเสียงสั่งคณะก็ออกเดินทางอีกครั้ง

ด้วยขนาดของหมู่บ้านไป๋อวิ๋นในปัจจุบัน ถือว่าเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่แล้ว แต่เมื่อหลินมั่วเข้าไป เขากลับพบว่าที่นี่เงียบเหงาผิดปกติ แทบไม่มีใครปรากฏตัวหน้าบ้าน

ชาวนาที่ควรจะทำการเกษตรอย่างขะมักเขม้น ส่วนใหญ่กลับหลบซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่

“ไท่จื่อ นายไปหาใครสักคนไปถามดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ได้ครับ!”

หลังจากไท่จื่อตอบรับ ก็เดินไปดักทางชายกลางคนคนหนึ่งที่กำลังแบกจอบอยู่

“ขอถามทางหน่อยครับ!”

ไท่จื่อพูดจบก็ยื่นบุหรี่ให้ชายคนนั้น ดวงตาทั้งคู่ของอีกฝ่ายสว่างวาบ ความระแวงในสายตาก็หายไป

“น้องชายดูเหมือนไม่ใช่คนท้องถิ่นนะ!”

“ใช่ครับ ลุงตาดีจริงๆครับ ใช่แล้วผมขอถามหน่อย ทำไมหมู่บ้านใหญ่ขนาดนี้ถึงไม่มีใครเลยนะ”