ตอนที่ 2919 ความเกรงกลัว

รอจนหลินมั่วและพวกฝ่าฝูงชนเข้ามา ก็เห็นชายชราคนหนึ่งถูกกดลงกับพื้น ลูกน้องรูปร่างใหญ่โตที่อยู่ข้างๆยกมีดพร้าขึ้นสูง ถ้าฟาดลงมา ขาข้างนั้นคงไม่รอดแน่

“ลงมือ!”

ไท่จื่อไม่รอให้เขาพูดจบ ก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ลูกน้องที่ถือมีดเห็นว่ามีคนมาขัดขวาง ก็ฟาดมีดพร้าแนวนอนอย่างไม่เกรงใจ คมมีดกำลังจะฟาดลงบนไหล่ของไท่จื่อ

หลายคนในที่เกิดเหตุหลับตาปี๋ ไม่กล้าเผชิญกับฉากอันโหดร้ายนี้

อย่างไรก็ตามในที่เกิดเหตุมีเพียงเสียงดังคลิ๊ก รอจนทุกคนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ไท่จื่อยังคงอยู่ในท่าเตะ ส่วนลูกน้องที่ถือมืด กระเด็นไปไกล ล้มลงนอนนิ่งอยู่กับพื้นไม่ไหวติงเลยสักนิด

ลูกน้องอีกสองคนเมื่อเห็นเพื่อนถูกเตะ จะอยู่เฉยๆได้อย่างไร พวกมันปล่อยชายชราเตรียมจะลงมือ จินซานเป่าที่อยู่ข้างหลังกลับพูดว่า

“หยุด!”

หลังจากที่เขาห้ามลูกน้อง ก็ยิ้มให้กับไท่จื่อและพูดว่า

“น้องชายคนนี้ ฝีมือเก่งนี่ แต่”

ที่จริงจินซานเป่าเห็นว่าหลินมั่วกับพวกมีบุคลิกไม่ธรรมดา เลยอยากจะลองดูท่าทีของพวกเขาก่อน แค่เขายังไม่เข้าใจนิสัยของไท่จื่อ

“เก่งไม่เก่งฉันไม่รู้ แต่ถ้าจะสู้กับไอ้ขยะอย่างพวกแก สิบคนเข้ามาพร้อมๆกันก็ไม่คณามือชั้น”

“เอ่อ…”

คำพูดที่หยิ่งยะโสขนาดนี้ จินซานเป่ายังรับไม่ได้ไปครู่หนึ่ง แต่ทหารรักษาการณ์ข้างกายเขา สีหน้าดำคร่ำเครียดชักปืนออกมาทันที

“ไอ้สารเลว ทำไมพูดจาแบบนี้กับพี่ซานเป่าของฉัน”

ครั้งนี้จินซานเป่าไม่ได้ห้าม หนำซ้ำเวลานี้สีหน้าของเขาก็ไม่ดีนัก ตีคนไม่ตีที่หน้า ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ไว้หน้า งั้นเขาก็ไม่มีอะไรจะพูด เก่งแค่ไหนก็เก่งสู้กระสุนปืนไม่ได้หรอก

ในละแวกหมู่บ้านไป๋อวิ๋นแห่งนี้ เขาจินซานเป่าคือราชา!

ไท่จื่อเผชิญหน้ากับกระบอกปืนหลายกระบอก มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย