ตอนที่ 2942 เอาคืนหมู่บ้านต้วนเจีย

หลังจากที่หลินมั่วกับพี่น้องตระกูลต้วนบรรลุข้อตกลงธุระทั้งหมดของหมู่บ้านต้วนเจียแล้วก็เตรียมตัวที่จะกลับ

อย่างไรซะหมู่บ้านขนาดใหญ่เหมือนกับหมู่บ้านต้วนเจียยังมีอีกหลายสิบแห่ง

ตอนนี้การปฏิบัติการต่อต้านต้นเยี่ยม่านเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

หมู่บ้านบนหุบเขาเก้าในสิบส่วนยังคงทนทุกข์กับพิษของต้นเยี่ยม่าน

ถ้าเขาช้าลงก้าวหนึ่งชาวบ้านที่บริสุทธิ์ก็จะได้รับสารพิษของต้นเยี่ยม่านเพิ่มมากขึ้น

ดังนั้นหลินมั่วต้องรีบเร่งลงมือ!

สำหรับบางหมู่บ้านเขาจำเป็นต้องเตรียมการหลายอย่างและเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุด

ไม่มีเหตุผลอื่นใดชาวบ้านเหล่านี้ล้วนถูกต้นเยี่ยม่านครอบงำเอาไว้แล้ว ตาบอดเพราะความโลภเจรจาไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง

ถ้าหากอาศัยเพียงแค่การเจรจาก็สามารถจัดการปัญหาได้ ไม่ว่าจะใช้เวลาใช้เวลานานแค่ไหนก็ตามหลินมั่วก็ยินดี!

น่าเสียดาย...ที่เวลาไม่เคยคอยท่า!

ที่หลินมั่วต้องทำคือจำเป็นต้องใช้ขั้นตอนที่โหดร้ายมากที่สุดและรวดเร็วมากที่สุดเพื่อกำจัดสารพิษของต้นเยี่ยม่านออกไปจากหมู่บ้าน!

สถานการณ์ไม่อาจล่าช้าได้แล้ว!

หลินมั่วยกกระบี่ไท่อาขึ้นมาโบกสะบัดราวกับธงรบในสายลม สายตาท่าทางที่แสดงออกมานั้นแตกต่างออกไป

“ในเมื่อทุกคนเจรจากันเรียบร้อยแล้วนั้นก็ต้องดูแลลูกน้องให้ดี อย่าทำกระทำการลับหลังเหล่านั้นไม่เช่นนั้น...อาจเกิดความไม่พอใจขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้”

น้ำเสียงของหลินมั่วนิ่งเฉยมากสายตาทอดมองออกไปไกล ๆ

เขาสังเกตเห็นท่าทางดื้อรั้นไม่เชื่อฟังของต้วนซานสุ่ยที่ซ่อนอยู่ ทว่าเทียบกับเซวียอู่เยี่ยหนานกงจิงเลวี่ยที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้ยังห่างไกลอีกมาก

เมื่อคำพูดนี้เข้าถึงหูสองพี่น้องตระกูลต้วนก็เท่ากับเป็นการตักเตือน

ในที่สุดต้วนซานสุ่ยก็ลุกขึ้นจ้องมองหลินมั่วด้วยสายตาที่โกรธเคือง ชั่วร้ายอยู่เล็กน้อย

ยังไม่ทันรอให้เขาได้เอ่ยปากต้วนต้าซานที่อยู่ด้านข้างก็ยื่นมือออกมาแล้วกดไว้แน่น

“พวกเราเข้าใจแล้ว”

สีหน้าของเขาอ่อนน้อมมองเจตนาสังหารอย่างโหดเหี้ยมในปีนั้นไม่ออกเลยสักนิดเดียว

ในฐานะที่ได้ผงาดขึ้นมาเป็นผู้นำหมู่บ้านของหมู่บ้านต้วนเจีย ต้วนต้าซานก็ถือว่าเป็นคนที่มีบทบาทสำคัญไม่ว่าจะวิธีการที่โหดเหี้ยมเล่ห์เหลี่ยมที่ล้ำลึกเขาก็ไม่ขาดเลยทั้งนั้น

แต่ว่าเวลาที่เผชิญหน้ากับหลินมั่วท่านผู้นำสองพันธมิตรที่ได้พิสูจน์ตัวเองคนนี้ เขายังคงไม่มั่นใจอยู่เล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ด้านข้างต้วนซานสุ่ยที่ถูกควบคุมไว้เห็นสถานการณ์ในตอนนั้นก็มีน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

“พี่ใหญ่ทำไมเป็นทำแบบนี้ด้วย! พวกเราสองพี่น้องต้องตัดสินใจตามเข้าด้วย!”

ในขณะที่เขาตะโกนอย่างไม่พอใจจู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามน่าตกใจดังมาจากระยะไกล