ตอนที่ 296 อับอายจนแทรกแผ่นดินหนี

สีหน้าของฟังชิ่งซีดเผือด "คุณหลิน ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ"

"ผมรู้สึกว่าคุณมีความชำนาญทางการแพทย์ระดับสูง ดังนั้นถึงได้ให้คุณย้ายมาที่นี่ คิดอยากที่จะให้คุณมาช่วยทำให้แผนกที่เปิดใหม่ของโรงพยาบาลยิ่งใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งมากขึ้น"

"แต่พวกเขาหมายความว่าอะไรกันแน่ เอาแต่พูดว่าผมรับเงินไปแล้ว?"

"นี่มันจะกลั่นแกล้งกันมากเกินไปแล้ว เอาแต่ใส่ร้ายฉัน ที่จริงแล้วคิดว่าฉันรังแกง่ายดีอย่างนั้นเหรอ"

"ดั่งสุภาษิตที่กล่าวกันว่า ถึงจะเป็น มนุษย์ดินยังมีสันดานดินอยู่สามส่วนนะ!"

"ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ข้อเท็จจริงที่ชัดเจนของเรื่องนี้ จากนี้ไปฉันจะทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลได้อย่างไรกัน"

ฟังฮุ่ยยิ้มเยาะ "เฮอะ พูดจาซะน่าฟัง รู้สึกว่าเขามีความชำนาญทางการแพทย์ระดับสูงอย่างนั้นเหรอ"

“เขามีความชำนาญทางการแพทย์อะไรล่ะ”

"ไม่ใช่ว่าคุณรับเงินของพวกเราไปแล้วหรอกหรือ กลัวว่าเรื่องมันจะแดงออกมา ก็เลยตั้งใจพูดว่ามันมีความชำนาญทางการแพทย์ระดับสูงอย่างนี้สินะ"

"ถุย ถ้าหากว่ามันมีความชำนาญทางการแพทย์ระดับสูง ฉันก็คงจะเป็น ฮัวโต๋วไจ้ซื่อแล้ว!"

"ถือว่าฉันมองออกแล้ว พวกคุณทุกคนที่อยู่ในโรงพยาบาลนี้ ต่างก็เป็นคนหน้าไม่อายกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคำพูดอะไรก็พูดออกมาจากปากได้หมดนั่นแหละ!"

ทันทีที่พูดคำนี้ออกมา คนที่อยู่ภายนอกก็ส่งเสียงเอะอะโวยวายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขอบเขตการโจมตีของประโยคนี้เป็นวงกว้างมากเกินไป ทุกคนต่างก็อยู่ไม่สุขกันแล้ว

ฟังชิ่งหายใจหอบถี่ "คะ...คุณพูดว่าฉันรับเงินมาแล้ว ได้ คุณแสดงหลักฐานออกมาเลย!"

"ไม่มีหลักฐาน ก็จะถือว่าคุณใส่ร้ายป้ายสี!"

ฟังฮุ่ยทำราวกับว่าเป็นหญิงปากร้ายอย่างไรอย่างนั้น "ใครใส่ร้ายป้ายสีอะไรกันล่ะ"

"คุณต้องการข้อเท็จจริงใช่ไหม"

"ได้ งั้นมาเถอะ พวกเรามาสาบานต่อฟ้ากันเถอะ"

"ถ้ามีความสามารถก็ชี้ขึ้นไปบนฟ้าเลยแล้วพูดว่าไม่ได้รับเงิน หากรับเงินไปแล้ว ก็ขอให้ตายตกไปทั้งครอบครัว!"

“มาสิ มาสาบาน!”

ใบหน้าของฟังชิ่งแดงก่ำ "คิดว่าฉันกลัวคุณหรือไง!"

"สาบานก็สาบานสิ แต่ว่า วันนี้ฉันก็จะเอาคำนี้จารึกไว้ที่แห่งนี้"

"ฉันกล้าสาบาน แต่คุณพูดคำพูดของคุณออกมาอีกรอบสิ"

"ตอนนี้ฉันจะอัดวิดีโอเอาไว้ เดี๋ยวฉันจะเอาไปแจ้งตำรวจ เพราะเกรงว่าคุณจะไม่ยอมรับ!"

ฟังฮุ่ยกล่าวอย่างลนลาน "หวงเหลียง มานี่ นายออกมาพูด!"

"นายตะโกนบอกเขาไปดังๆ เลย เขาเป็นคนรับเงินของนายไปใช่ไหม"

"นายพูดกับเขา ตอนนั้นนายเอาเงินไปให้เขาได้อย่างไร เขาเอาเงินไปอย่างไร แล้วก็ดำเนินงานอย่างไรด้วย!"

"ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ พูดแจกแจงละเอียดออกมาให้ชัดเจน!"

หวงเหลียงแทบที่จะกระอักเลือดอยู่แล้ว เมื่อทุกคนต้องการที่จะบันทึกเอาไว้ แม่ก็ให้ผมออกไปพูดอย่างนั้นเหรอ

ถึงเขาจะสาบานต่อพระเจ้าก็ไม่มีอะไร แต่ตัวฉันคนนี้ไม่มีหลักฐานที่ไปบอกว่าคนอื่นรับเงินสินบน เท่ากับว่าเป็นการหมิ่นประมาทน่ะสิ

พอมันกลายเป็นเรื่องใหญ่เข้าจริงๆ ฉันก็คงถูกควบคุมตัวเอาไว้แล้ว!

แม่เล่นละครเก่งมากจริงๆ ตัวเองทำให้เรื่องราวให้ใหญ่โต แล้วก็ให้ผมมาเป็นแพะรับบาปอย่างนั้นเหรอ

"คุณแม่ แม่จะมาทะเลาะกับคนพวกนี้ไปทำไมกันครับ!"

“เขาไม่ยอมรับก็ช่างมันเถอะ ก็ถือซะว่าเงินก้อนนี้ให้สุนัขไปก็พอแล้ว”

"เขาไม่กลัวที่จะตายอย่างไม่มีลูกหลาน เราก็ต้องคิดเพื่อตัวเองด้วย ใช่ไหมล่ะ"

หวงเหลียงกระซิบกระซาบ

ฟังชิ่งโมโหอย่างสมบูรณ์ เขาตบลงไปที่โต๊ะพลางกล่าวว่า "แม่งเอ้ยแกพูดถึงใครกัน"

“แกก็พูดมาอีกรอบสิ!”

“ข้าทำงานมาหลายสิบปีขนาดนี้ ไม่เคยถูกใครรังแกแบบนี้มาก่อนเลย!”

"คุณหลิน ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าวันนี้ผมไม่อยากเห็นแก่หน้าคุณ แต่นี่มันรังแกคนอื่นเกินไปมากแล้วจริงๆ!"

"ถ้าวันนี้ผมไม่แจ้งความ ไม่เรียกคืนความบริสุทธิ์ให้ผม ผะ...ผมก็จะตายอยู่ที่นี่!"

ฟังชิ่งตะโกนก้องพลางควักเอาโทรศัพท์ออกมา

ฟังฮุ่ยและหวงเหลียงลนลานขึ้นมาทันที