ตอนที่ 2971 คนหนุ่มสาวต้องรู้จักกาลเทศะ

หลังจากเสียงปืนดังสนั่น กานซิ่งก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่กล้าขยับ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก

แค่เสี้ยววินาที เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า กระสุนนั้นเฉียดผ่านเส้นผมของเขาไป

ตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด

เวลานี้เหล่ายามล้วนล้วงปืนออกมาจากเอว จ้องมองไปที่หลินมั่วและไท่จื่อโดยพร้อมเพรียง

แต่ไท่จื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ทั้งหมดนี้ด้วยสายตาที่ดูถูก เหยียดปืนแล้วเป่าควันปืนออกอย่างเบาๆ

“ขอโทษทีคุณชายใหญ่ตระกูลกาน ฝีมือยิงไม่ค่อยดีทำให้คุณตกใจ”

“คราวหน้า ฉันรับรองแม่นแน่!”

สายตาที่เย็นชาจ้องมองพ่อลูกตระกูลกาน ราวกับมองศพสองศพ

“คุณ…”

กานซิ่งกำลังคิดที่จะโต้ตอบ แต่เสียงดุก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“แกหุบปากไปเลย ไม่ได้เรื่องเอาแต่สร้างปัญหา”

ผู้เฒ่ากานตวาดใส่กานซิ่ง เตะเขาจนล้มลงกับพื้น จากนั้นเขาก็หันไปทางพวกยามและพูดว่า

“ยังมีพวกแกอีกยังไม่รีบเก็บปืนแล้วไสหัวออกไป ไป!”

หลังจากรอจนเหล่ายามออกไปหมด ผู้เฒ่ากานก็เปลี่ยนรอยยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่นทันที

“คุณชายหลินเชิญนั่งครับ!

ลูกชายไม่รู้เรื่อง ขอให้ท่านมีใจกว้างอย่าได้ถือสาเขาเลยนะครับ”

เขาพูดพลางรินน้ำชาด้วยตัวเองและนำมาเสริฟให้หลินมั่วกับไท่จื่อยังเบื้องหน้า

หลังจากไท่จื่อรับน้ำชามา ก็เลิกคิ้วขึ้นชำเลืองมองกานซิ่ง “หัดเรียนรู้จากพ่อของนายบ้าง อย่างนี้ถึงจะได้มีชีวิตยืนยาว”

กานซิ่งมีอายุพอที่จะเป็นพ่อของไท่จื่อได้แล้ว การถูกเด็กหนุ่มสั่งสอนเช่นนี้ ทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ

แต่เมื่อเขาเห็นสายตาที่ดุของพ่อ เขาก็หดคอลงอย่างสิ้นหวัง ก้มหน้าลงไม่พูดอะไรอีก

หลินมั่วมองดูทั้งหมดนี้ และยิ้มอย่างเย็นชา

ตาเฒ่ากานช่างเป็นคนฉลาดขนาดนี้ ทำไมถึงได้มีลูกที่โง่เง่าแบบนี้

“ตระกูลกานพัฒนาไปอย่างรวดเร็วจริงนะ!”

“ตอนนี้ตลาดทั้งเมืองเหอซานน่าจะถูกคุณกินลงไปหมดแล้วซินะ!”