ตอนที่ 2977 เล่านิทาน

เมื่อลิฟต์สั่นเล็กน้อย ลิฟต์จึงมาถึงห้องจัดงานเลี้ยงชั้นบนสุด

เมื่อประตูลิฟต์เปิด บรรยากาศที่อึมครึมจึงหายไปทันที

อินเสี่ยวหรานกับเจ้าชายใหญ่สองคนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่แสแสร้งอีกครั้ง

“เสด็จแม่ เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งที่เสด็จมาร่วมงานเลี้ยงของลูก เชิญครับ!”

อินเสี่ยวหรานยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางพยักหน้า จากนั้นจึงเดินออกจากลิฟต์อย่างสง่างาม

เจ้าชายใหญ่ที่อยู่ข้างหลังมองเงาหลังของเธอด้วยแววตาที่ลึกซึ้งในทันใด

ที่แท้ผู้หญิงที่ได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่อ ไม่ธรรมดาจริงๆ

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เมื่อเทียบกับผู้หญิงโง่คนหนึ่ง เขาชอบร่วมงานกับอินเสี่ยวหรานที่ฉลาดและเด็ดเดี่ยวคนนี้มากกว่า

อีกมุมหนึ่งของงานเลี้ยง แซทว่านหลิวลากลูกชายของตนเองไปที่ห้องพักผ่อนอย่างเร่งรีบ

“แกจะบ้าเหรอ ต่อหน้าคนมากมาย จ้องมองพะชายาโต้งๆ แบบนั้น ถ้าหากพะราชารู้เข้า แก...แก...”

พอพูดถึงตอนท้ายเขาจึงติดอ่างพูดไม่ออก ทว่าจาเท่อไปฮากลับไม่สนใจในจุดนี้

“คุณพ่อ พระชายาคนใหม่กับผมมีหน้าตาคล้ายคุณแม่ของผมที่เสียชีวิตไป หรือว่าพ่อออกไม่ออกครับ”

“เอ่อ...”

แซทว่านหลิวหยุดพูดทันที เมื่อพูดเช่นนี้ ใบหน้านั้นค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ทว่าเวลาผ่านไปกว่ายี่สิบปีแล้ว ความทรงจำกลับเลือนรางเสียเหลือเกิน

จาเท่อไป่ฮามองท่าทางของเขาในใจยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติมากขึ้น

“คุณพ่อสามารถบอกผมได้ไหม ว่าคุณแม่ของผมตายยังไง”

ขณะพูดจาเท่อไปฮากลั้นน้ำตาคลอเบ้าเอาไว้ไม่อยู่ วินาทีที่เอ่ยถึง ร่างกายเริ่มกระตุกสั่นเล็กน้อย

พร้อมกับรูปภาพใบหนึ่งที่อยู่ในมือของเขาเวลานี้

หลังจากแซทว่านหลิวเห็นสิ่งนี้ เขามีสีหน้าตกใจทันที ผู้หญิงที่อยู่ในรูปภาพนั้นเป็นสาวมากหากอยู่ในยุคนี้นับว่าเป็นสาวงามคนหนึ่ง

และเรื่องที่น่าบังเอิญที่สุด ผู้หญิงคนนี้มีหน้าตาละม้ายคล้ายอินเสี่ยวหรานเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์