ตอนที่ 2992 ไท่จื่ออยากสังหาร

เมื่อรักษาบาดแผลให้ซ่งจื่อหลานเสร็จก็เป็นเวลารุ่งสางแล้ว

ไท่จื่อยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจ เขายังไม่ได้นอนทั้งคืน หลังจากที่เห็นหลินมั่วลงมาแล้ว เขาก็รีบลุกขึ้นทันที

“ลูกพี่เป็นยังไงบ้าง เธอไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม!”

หลินมั่วส่ายหน้าแสดงออกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นอะไรมาก

“ผมได้ทำการรักษากระดูกที่หักตรงขาให้เธอแล้ว

แต่เลือดออกเยอะเกินไป อีกทั้งเธอถูกชนอย่างรุนแรง จึงทำให้ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนเบา ๆ

ผมให้ป้าแม่บ้านช่วยเช็ดตัวให้เธอแล้ว ตอนนี้เธอกำลังพักผ่อนอยู่”

หลังจากที่พูดจบ หลินมั่วก็จ้องหน้าไท่จื่อด้วยความแปลกใจ

“แปลกจริง ๆ ทำไมวันนี้คุณถึงเป็นห่วงคุณซ่งขนาดนี้”

ในความทรงจำของเขา ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ได้ดีมากนัก

“ฮ่าฮ่า ลูกพี่คิดมากเกินไปแล้ว ผมก็แค่กลัวว่าตัวเองจะทำภารกิจที่พี่มอบหมายให้ไม่ดี

ถ้าเธอเป็นอะไรระหว่างที่กำลังปฏิบัติภารกิจของผม ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

ไท่จื่อเป็นผู้ชายที่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลา

“จริงสิ ลูกพี่ พวกเราจะแก้แค้นทางตระกูลของแซทบาฮายังไง”

แซทบาฮาเป็นตัวการที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีครั้งนี้ ถ้าไท่จื่อไม่ได้ฆ่าเขา ไฟในใจคงจะไม่มอด

“แก้แค้น แก้แค้นยังไง

จะพุ่งเข้าไปท่ามกลางเหล่าทหารนับหมื่นเพื่อเด็ดหัวแม่ทัพงั้นเหรอ”

หลินมั่วเลิกคิ้วถามขึ้น

ไท่จื่อชะงักไปสักพัก ก่อนจะแสดงความคิดเห็นอีกครั้ง “ในเมื่อพวกมันใช้ทหารรับจ้างมาฆ่าพวกเรา

งั้นพวกเราก็ใช้วิธีการเดียวกันสิ!”

“ก็แค่เงินไหม คุณปู่บุญธรรมผมก็มี!

ร้อยล้าน พันล้าน หมื่นล้าน ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะเด็ดหัวแซทบาฮาไม่ได้!”

หลินมั่วมองอีกฝ่ายที่ยิ่งพูดยิ่งเดือด เขารีบปลุกให้ไท่จื่อตื่นจากฝัน

“คุณเลิกคิดได้แล้ว ก่อนอื่นเลย เบื้องหลังของแซทบาฮาคือประเทศว่านเซี่ยง