ตอนที่ 2997 ร่างกายและจิตวิญญาณที่อ่อนแอ

หลังจากที่พวกเขาได้ทำการเดินดูรอบ ๆ ที่ราบไป่ลู่แล้ว ผู้ติดตามจึงได้ทำการสร้างบ้านหลังคาจากให้พวกเขา

“พวกคุณพักกันก่อน ผมและจ้าวโยวขอตัวก่อน”

“ระวังตัวด้วย หากมีอะไรผิดปกติให้รีบส่งสัญญาณมาให้พวกเรา”

หลินมั่วรู้ว่าสวี่ปั้นซย่ากังวลเรื่องอะไร เขาจึงเข้าไปกอดเธอเอาไว้

“วางใจเถอะ!”

พูดจบเขาจึงตบหลังภรรยาเบา ๆ ก่อนจะเดินไปยังยอดเขาสูงสุด

หลังจากที่หลินมั่วเข้ามายังเขตของยอดเขาสูงสุดแล้ว มีคนจำนวนไม่น้อยหยุดนิ่งมองเขา

“อ่าวเขยใหญ่ ไม่ได้เจอกันนานเลย”

“เขยใหญ่สวัสดี!”

“เขยใหญ่มาดื่มชาก่อนค่อยไปสิ!”

ทุกคนล้วนปิดปากเงียบเรื่องการแต่งงานระหว่างเขาและลู่อิ่ง แต่สำหรับพวกเขาแล้วหลินมั่วคือเขยใหญ่

หลินมั่วถูกพวกเขาหยอกล้อจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอับอาย

“เขยใหญ่ หน้าแดงแล้ว เขาหน้าแดง”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ หลินมั่วรีบเดินเข้าไปในยอดเขาสูงสุดทันที

เมื่อเดินผ่านป่าไผ่ วิวทิวทัศน์ด้านหน้าไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ มันยังคงเป็นบ้านหลังคาจาก และโต๊ะที่ทำจากหิน

สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ ในครั้งนี้ลู่อิ่งก็อยู่ที่นี่ด้วย ในตอนนี้เธอกำลังนั่งกำนิ้วมือทั้งสิบอยู่ที่ริมทะเลสาบ และฝึกลมปราณคนเดียวเงียบ ๆ

หลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมา เธอเปิดเปลือกตาขึ้น ต้นหญ้ารอบ ๆ ตัวปลิวไหว

“พี่หลินมั่ว ไม่เจอกันนานเลย!”

ใบหน้าเรียบนิ่งของเธอเผยรอยยิ้มขึ้นมาทันที ดวงตาฉีกยิ้มจนกลายเป็นรูปทรงพระจันทร์เสี้ยว

ผู้ที่ได้เห็นภาพนี้อย่างโยวหลีก็รู้สึกไม่ชอบใจ

ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน มีแววตาเย็นชากับเขา แต่เมื่อเห็นหลินมั่ว เธอกลับร่าเริงขึ้นมาทันที โม! โห!

“ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็มานั่งซะสิ!”

โยวหลีกระแทกแก้วน้ำชาเสียงดัง แสดงให้เห็นว่าเขาไม่พอใจ

หลินมั่วเองก็ไม่ลังเล หลังจากที่นั่งลงแล้ว เขาก็ได้หยิบแก้วชาขึ้นมาดื่มจนหมด