ตอนที่ 3002 รีบกลับไปที่เมืองเหอเน่ย

ตอนที่มายังเดินจับมือกัน แต่พอกลับไปแล้วก็ต้องอยู่เพียงลำพัง

หลังจากที่หลินมั่วออกไปจากสวนยาแล้วก็ยังคงหันกลับไปมองอยู่ตลอด

แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ล้มเลิกที่จะกลับไปถามแผนงานของคุณหมอยา

เรื่องการเปลี่ยนโชคชะตาที่ขัดต่อสวรรค์ย่อมเป็นความลับสำคัญของภูเขาเทพของพวกเขา จะบอกให้คนนอกรู้เรื่องได้อย่างไรกัน

หลินมั่วเองก็ไม่มีความเห็นอื่น เพียงแต่หลังจากที่เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วก็จะตัดสินระดับอันตรายนี้

“ลูกพี่”

หลังจากที่หลินมั่วได้ยินเสียงเรียกก็ดึงสติกลับมาทันที และถ้าเดินไปข้างหน้าอีกก้าวเดียวก็จะชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่แล้ว

“ลูกพี่เป็นอะไรไปน่ะ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย”

เมื่อไท่จื่อเห็นว่าสวี่ปั้นซย่าไม่ได้กลับมาด้วยก็เอ่ยถามขึ้น “พี่สะใภ้ล่ะ ไม่ได้กลับมาด้วยกันเหรอ?”

หลินมั่วขมวดคิ้วแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ให้ไท่จื่อฟังอีกรอบหนึ่ง

“หา? ลูกพี่มีทักษะแพทย์ที่ไม่เป็นรองใครไม่ใช่เหรอ? บนโลกใบนี้ยังมีคนที่ฝีมือแพทย์เก่งกว่าพี่อีกเหรอ?”

“นายเรียนรู้ที่จะประจบสอพลอเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”

หลินมั่วหันไปมองไท่จื่อด้วยท่าทางประหลาดใจ

ไท่จื่อไม่ยอมรับทันที “ประจบสอพลออะไรกันเล่า ผมพูดความจริงต่างหาก!”

“ลูกพี่เป็นถึงหมอเทวดาของประเทศจีนเชียวนะ แพทย์ประเทศญี่ปุ่นที่วันๆมีชีวิตสุขสบายพวกนั้นยังโดนพี่บดขยี้เลย

แพทย์คนอื่นๆในประเทศก็ไม่มีใครเก่ากาจเท่าพี่”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

หลินมั่วตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจึงส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น “ไม่มีปัญหาอะไร!”

เรื่องใหญ่แล้ว เรื่องใหญ่แล้ว!

ตอนนี้ผู้ชายคนนี้เริ่มพูดจามีเหตุผลแล้ว

“ไท่จื่อ ช่วงนี้นายแอบไปเรียนรู้มาใช่ไหม?”

หลินมั่วหรี่ตาพิจารณามองไท่จื่ออย่างละเอียด

“ไม่มีนะ ทำไมเหรอ?”

ไท่จื่อเกาหัวด้วยความสับสน

“ไม่ทำไมหรอกถึงแม้ว่าตัวเองมีทักษะทางการแพทย์ที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่เรื่องระบบการทำงานหากไม่มีสมุนไพรที่เหมาะสมฉันก็ทำได้เพียงแค่มองตาปริบๆ

ก็ให้ปั้นซย่าลองดูก็แล้วกัน เธอหมกหมุ่นอยู่กับเรื่องนี้มากฉันเองก็โน้มน้าวไม่ได้