ตอนที่ 3017 ความคิดของโยวหลี

โยวหลีมองสีหน้าที่ตกใจของหลินมั่ว จึงยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจขึ้นมาในทันใด

“ถูกแล้ว!”

“ถ้าอย่างนั้น สวี่ปั้นซย่าก็ไม่นับว่าเป็นคนนอก พวกเราไม่จำเป็นต้องถกเถียงเรื่องบัวแดงแห่งกรรมอีก!”

ขอเพียงสร้างความสัมพันธ์ในระดับหนึ่งสำเร็จ เช่นนั้นปัญหาทุกอย่างจึงสามารถแก้ไขได้อย่างสบาย

หลินมั่วยังคงเหม่อลอย เขาเองก็งงต่อวิธีแก้ไขปัญหาของโยวหลีเช่นกัน

สิ่งที่เขาสามารถนึกได้คือแตกหักกัน และยังคิดว่าตอนที่ทั้งสองฝ่ายเจรจากัน เขาจะเป็นฝ่ายชดเชยค่าเสียหาย

แต่กลับคิดไม่ถึงว่า โยวหลีจะเสนอวิธีแก้ปัญหาเช่นนี้

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง หลินมั่วไม่ได้ตอบตกลงโดยตรง

“เรื่องนี้ ผมตัดสินใจไม่ได้ ถึงตอนนั้นผมจะถามความคิดเห็นของภรรยาของผมนะครับ!”

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับภรรยา ให้เธอเป็นคนตัดสินใจด้วยตัวเองจะดีกว่า

“ก็ดี ภรรยาของนายตอนนี้ยังนอนหลับอยู่ในห้อง ถ้าหากนายเป็นห่วงเธอล่ะก็สามารถไปดูเธอก่อนได้!”

“ขอบคุณผู้อาวุโสครับ!”

หลินมั่วยกกำปั้นทำความเคารพ หลังจากแสดงเจตนาต่อผู้อาวุโสสองสามคนนี้แล้ว จึงรีบเดินไปที่บ้านหญ้าคาโดยเร็ว

หลังจากเขาเดินออกไป!

ผู้อาวุโสสองสามคนที่เดิมทีเงียบไม่พูดอะไรได้จ้องมองมาที่ตัวของโยวหลีทันทีแฝงไปด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจอยู่ในนั้น

“พวกคุณมองแบบนี้อยากมีเรื่องกับผมใช่ไหม”

“ไหนตกลงกันแล้ว ว่าผมเป็นคนจัดการเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ”

โยวหลียิ้มอย่างแค้นเคือง ถูกผู้อาวุโสจ้องมองแบบนี้ เขารู้สึกขนลุกอยู่ในใจ

ทุกคนพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง

สั่งให้นายจัดการก็ใช่ แต่นายจัดการอย่างนี้เหรอ

หลังจากสถานที่นี้เงียบไปพักหนึ่ง คุณไผ่จึงพูดทำลายความสงบขึ้นมาทันที

“พอแล้ว ล้วนเป็นคนที่ก้าวขาเข้าโลงศพไปครึ่งหนึ่งแล้ว ยังจะชอบวุ่นวายเรื่องคนอื่นอีก”

“ในเมื่อเจ้าแห่งขุนเขากำหนดหลักการเรื่องนี้แล้ว พวกเราแค่ปฏิบัติตามก็พอ!

หรือว่าจิตใจที่อยากควบคุมอำนาจของพวกคุณยังไม่ดับไป ยังอยากจะเป็นเจ้าแห่งขุนเขาอีกครั้งใช่ไหม”

พอพูดออกไป ผู้อาวุโสสองสามคนจึงทำสีหน้าเก้อเขินทันที

ด่าคนแบบนี้ถือว่าไม่น่าฟังอยู่เหมือนกัน!