ตอนที่ 3045 ฉันไม่แกล้งทำแล้ว ฉันคือประธานธนาคาร

หลังจากพูดไป ชายหนุ่มวัยประมาณสามสิบปลายๆเดินมาด้วยคิ้วขมวด

“ผู้จัดการติง ไอ้สองบ้านนอกนี่มันคิดจะหาเรื่อง”

ตามมาด้วยพนักงานรักษาความปลอดภัยที่กระซิบบอกเขาสองสามประโยค

ผู้จัดการติงขมวดคิ้วลึกยิ่งขึ้น

“พวกนายจะจัดการยังไง แขกเหรื่อมากมายขนาดนี้ยังอยู่ที่นี่นะ”

ถ้าเกิดจราจลขึ้น พวกนายทุกคนเตรียมเก็บข้าวของออกไปจากที่นี่ได้เลย”

พนักงานรักษาความปลอดภัยยิ้มพลางพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นเตรียมระบายความโกรธไปที่ตัวของหลินมั่ว

หลังจากผู้จัดการติงตำหนิพนักงานรักษาความปลอดภัยแล้ว ก็หันไปยิ้มอย่างมืออาชีพบนใบหน้า

“สองท่านนี้ต้องขออภัยด้วยนะครับ ธนาคารของพวกเรามีข้อกำจัดในการทำธุรกรรม

ถ้าไงทั้งสองท่านลองไปดูที่ธนาคารอื่นนะครับ!”

หลินมั่วมองดูรอยยิ้มปลอมๆของฝ่ายตรงข้าม ในใจก็หงุดหงิดนิดหน่อยอย่างประหลาด

เขาใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เพิ่งจะเคยได้ยินว่าธนาคารกำหนดอัตราการฝากเงินขั้นต่ำ!

“คุณครับ?”

หลังจากผู้จัดการติงเรียกอีกครั้ง ก็เห็นว่าหลินมั่วไม่ไหวติง เขาจึงหมดความอดทนอย่างเห็นได้ชัด

“ต้องขออภัยด้วยครับทุกท่าน มีคนมาหาเรื่องธนาคารเหอเน่ยของพวกเรา

ทุกท่านไม่ต้องกังวลนะครับ ระบบรักษาความปลอดภัยของพวกเรามั่นคงพึ่งพาได้อย่างแน่นอน!”

หลังจากพูดจบก็กระซิบกับพนักงานรักษาความปลอดภัยอีกประโยคว่า “รีบจัดการให้ฉันเร็วๆ!”

อย่างไรก็ตามตอนที่พวกเขาเตรียมจะไล่คนออกไป จู่ๆหลินมั่วก็เรียกผู้จัดการติงไว้

“ผู้จัดการคนนี้ คุณรอสักครู่”

“พวกเราก็มาฝากเงินเช่นกัน ทำไมถึงไม่ให้พวกเราทำธุรกรรม”

ผู้จัดการติงหยุดเดินแล้วหันกลับมา เวลานี้บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“นายหูหนวกหรือฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือยังไง พนักงานรักษาความปลอดภัยของพวกเราพูดชัดเจนมากแล้ว”

“ธนาคารไม่รับทำธุรกรรมต่ำกว่าหนึ่งแสน สองคนบ้านนอกคอกนา ให้เกียรติพวกนายแล้วไม่ใช่เรอะ

เอาพวกมันออกไปให้พ้นๆ!”

จู่ๆเวลานี้หลินมั่วได้พูดขึ้นว่า “รอเดี๋ยว!”

“ทำไมฉันไม่รู้ ว่าธนาคารเหอเน่ยมีกฏข้อนี้!”