ตอนที่ 3125 การอพยพ

เวลานี้หลินมั่วกำลังหารือเรื่องสำคัญกับเพื่อนสมาคมการค้า

“ตอนนี้กองทัพประเทศว่านเซี่ยงที่มีทหารนับล้านกำลังตั้งค่ายอยู่ที่เชิงเขาศักดิ์สิทธิ์ปาซา พวกคุณอาจถูกฆ่าได้ทุกเมื่อ รีบพาทุกคนกลับไปเถอะ”

หลินมั่วมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้เล่นตัวจริงอีกต่อไป เขาจำเป็นต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง

“ท่านผู้นำพันธมิตรหลิน พวกเรากองกำลังทหารอาสาสมัครของสมาคมการค้าก็มีเป็นหมื่น สู้ตายกับพวกมันให้สิ้นซากก็ไม่เห็นเป็นไร

“หากพวกเราทิ้งคุณแล้วหนีไป ต่อไปฉันท่านหวังจะมีหน้าไปไหนบนยุทธภพได้อีก”

ท่านหวังตบพุงตัวเอง หยิบปืนไรเฟิลจู่โจมAk47อัตโนมัติเต็มรูปแบบขึ้นมาจากข้างๆ ปืนชนิดนี้มีข้อดีคือราคาถูก ทนทาน

“ท่านหวัง ฉันพูดจริงนะ แม้แต่ฉันเองก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะรอดชีวิตจากสถานการณ์นี้ได้ แล้วพวกคุณจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไร

หลินมั่วหยุดพูดชั่วคราว แล้วพูดอีกว่า “พวกเขาทุกคนยังมีครอบครัว มีลูกหลาน บางคนอาจจะต้องพึ่งพาพวกเขาหาเลี้ยงชีพ ถ้าพวกเขาตายไป ครอบครัวของพวกเขา ก็...พังทลายสิ้น”

ท่านหลังมองดูหลินมั่วไม่ได้พูดอะไร แต่แรงบีบปืนบนมือของเขากลับแน่นขึ้นเรื่อยๆ

“หัวหน้าหลิน พวกเราไม่กลัวตาย”

“ใช่แล้ว ต่อให้พวกเราตาย พันธมิตรศิลปะการต่อสู้กับพันธมิตรการค้าก็จ่ายเงินชดเชยให้ เพียงพอที่จะให้เมียอยู่ได้ชั่วชีวิต”

สองหัวขนาดใหญ่โผล่ออกมาที่ประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พูดจาโผงผาง

ราวกับว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่าการอยู่ต่อนั้นหมายความถึงอะไร

ท่านหวังที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เห็นสองหัวที่ประตู น้ำตาก็คลอเบ้า ตำหนิไปเสียงดังว่า

“เอ้อร์จู้ เฮยลวี่ พวกนายสองคนหนีออกจากหน่วยไปตอนไหน คืนนี้พวกนายจะได้กินหมั่นโถวน้อยลงคนละชิ้น!”

เมื่อได้ยินดังนั้น สองยักษ์ใหญ่สูงสองเมตรก็กอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น ราวกับว่าการอดกินหมั่วโถวชิ้นหนึ่งเหมือนกับเอาชีวิตพวกเขาไป

ท่าทางตลกโปกฮาของสองยักษ์ใหญ่ช่วยคลายความตึงเครียดในห้องลงไปบ้าง หลินมั่วมองดูพวกเขาอย่างนิ่งงัน

ครอบครัวของเอ้อร์จู้มีแม่แก่ๆอยู่ที่บ้าน และยังมีลูกชายวัยสิบสองปีอีกคน ถ้าเอ้อร์จู้ตายที่นี่ งั้นแม่แก่ๆกับลูกจะมีใครดูแล