ตอนที่ 3132 พวกโง่

หลินมั่วบนต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่าน มองเห็นสถานการณ์ของต้วนซานสุ่ยได้อย่างชัดเจน เขาคิดด้วยความสงสัย กล้าพาคนมาน้อยนิดเเค่นี้ดักซุ่มเขาเหรอ

คนนี้เกรงว่าจะสมองไม่ดี

หลินมั่วยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ต้วนซานสุ่ยนอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างระมัดระวัง หลินมั่วจึงไม่รู้ว่าเขาคือต้วนซานสุ่ย

“ฆ่า!”

จู่ๆเสียงตะโกนโห่ร้องก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทหารของประเทศว่านเซี่ยงหลายหมื่นคนไล่ตามมา กำลังต่อสู้กับทหารองครักษ์ขนนกอย่างดุเดือด

ในป่าทึบที่ต้วนซานสุ่ยซ่อนอยู่ ลูกน้องคนหนึ่งมองไปที่การต่อสู้เบื้องหน้า แล้วถามต้วนซานสุ่ยว่า

“ลูกพี่ พวกเขากำลังต่อสู้กัน พวกเราต้องไปช่วยไหมอ่ะ”

ต้วนซานสุ่ยส่ายหน้า กรอกตามองบนใส่ลูกน้อง แล้วกระซิบพูดว่า

“บอกแล้วให้เรียนหนังสือเยอะๆ อย่ามัวแต่ไปศึกษาเรื่องการสร้างระเบิดปรมาณู แกโง่ไปแล้วใช่ไหม

“ตอนนี้ให้พวกมันสู้กันก่อน รอให้พวกมันทั้งสองฝ่ายบอบช้ำ พวกเราค่อยออกไปตักตวงผลประโยชน์!”

ลูกน้องมองต้วนซานสุ่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม สมแล้วที่เป็นลูกพี่ซานสุ่ย คิดแผนร้ายได้แยบยลขนาดนี้

ลูกน้องนึกถึงบทความที่เขาอ่านมาตลอดสามเดือน ตอนนี้เขาต้องการยูเรเนียม 235เพียงสามสิบปอนด์ ขนาดเท่าลูกเบสบอล เขาก็สามารถสร้างอาวุธนิวเคลียร์ได้แล้ว

เพียงไม่กี่นาที ทหารประทศว่านเซี่ยงหลายหมื่นคนก็ล้มตายลงบนพื้น นี่ยังไม่รวมถึงทหารองครักษ์ขนนกที่หลินมั่วไม่ได้ปล่อยออกมา

“พวกมันคงเหนื่อยหลังจากการต่อสู้จากศัตรู ลุยเลย!”

ต้วนซานสุ่ยคำรามด้วยความโกรธ พาสมุนสามพันคนออกจากป่ามุ่งหน้าไปฆ่าหลินมั่ว

ทันใดนั้น ปืนกลสีดำสนิทจำนวนมากก็จ่อมาที่ต้วนซานสุ่ยและลูกน้องสามพันคนของเขา

“ลูกพี่ สถานการณ์แบบนี้ พวกเราไม่ควรบอกพวกเขาหรือว่าทุกคนอย่าใช้ปืน”

ลูกน้องคนเดิมค่อยๆเดินไปหาต้วนซานสุ่ย ช่วยเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเขาแล้วถามเบาๆ

“อย่าตลกให้มันมาก เวลานี้แล้วยังจะให้ฉันขำอะไรอีก!”