ตอนที่ 3187 การยิงข่ม

“นายคิดว่าตนนั้นมีอารมณ์ขันมากใช่ไหม”

ตูเผิงมองดูอาวุธดาบคาตานะในมือของตนที่หลอมขึ้นมาจากเหล็กพันปี มือยังไม่ทันจะสัมผัสโดนตัวดาบก็รับรู้ถึงความหนาวเหน็บแล้ว

จากนั้นเขาก็มองดูเครื่องยิงจรวดที่... หลอมขึ้นมาจากเหล็กธรรมดาของไท่จื่อ จากนั้นก็มองไปรอบๆ

บนรถเอสยูวีที่มาล้อมพวกเขาไว้นั้นก็มีหลายคนลุกขึ้นยืน อาวุธที่ถือในมือไม่ใช่เครื่องยิงจรวดก็คือปืนแก็ตลิง

สมาชิกองค์กรพิราบดำที่อยู่ด้านหลังต่างเอามือกุมหัวแล้วนั่งยองกับพื้น ความเคยชินนี้เห็นแล้วมันน่าเจ็บใจ

“นายจะหาคนดวลไม่ใช่เหรอ ไม่อยากจะสู้กับฉันก็ได้ นายเลือกได้เลย”

ไท่จื่อโบกเครื่องยิงจรวดในมือ และให้ตูเผิงเลือกคู่ต่อสู้เอง

ตูเผิงนั้นกระตุกยิ้ม เขามองไปรอบๆ และอยู่ๆ ก็เห็นอะไรเข้า

บนรถเอสยูวีคันหนึ่ง ชายหนุ่มที่ดูร่างกายบอบบางคนหนึ่งไม่ได้ถือปืนแก็ตลิงหรือเครื่องจรวด แต่แค่นั่งอยู่ตรงนั้น

“นาย คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ ฉันไม่พอใจนายมานานแล้ว!”

ชายหนุ่มร่างผอมอึ้งไป จากนั้นก็ชี้ไปที่ตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ใช่แล้ว นายนั่นแหละ ยังจะมาชี้อะไรอีก รีบๆ ลงมาสู้กับฉันเลย”

ชายหนุ่มพยักหน้า จากนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ เขาเอาระเบิดที่อยู่ข้างๆ มาห้อยไว้ที่ตัว เตรียมที่จะลงจากรถ

ตูเผิงมองดูระเบิดใหม่ล่าสุดบนตัวของชายหนุ่มแล้วก็เหงื่อซึมออกหน้าผากอีกครั้ง ตนเองก็ไม่ได้ทำร้ายเธอคนนั้นถึงชีวิตนะ

ตามที่ได้ยินมา หลินมั่วเป็นคนที่จิตใจดีมีเมตตา เป็นคนสุภาพ ทำไมตอนนี้ถึงจะลงมือถึงชีวิตกัน

“นี่นายลุกขึ้นมาทำไม ฉันไม่ได้หมายถึงนาย!”

ตูเผิงมองไปที่รอบๆ อีกครั้ง และหยุดอยู่ที่วัยรุ่นคนหนึ่ง ดูแล้วตัวเล็กๆ ในมือถือมีดพกเอาไว้ น่าจะไม่เป็นอะไร

“นายคนนั้น คนเตี้ยคนนั้น ลงมาสู้กับฉันเลยนะ ชี้อะไรกัน หมายถึงนายนั่นแหละ!”

วัยรุ่นที่สูงร้อยหกสิบที่อยู่รถอีกคันเมื่อได้ยินแบบนี้ก็โกรธขึ้นมาทันที เขากระโดดลงมาจากรถ

ตอนที่ตูเผิงเตรียมที่จะชักดาบออกมา สายตาของเขาก็ถูกกระปุกใสที่เอวของวัยรุ่นดึงดูดไป