ตอนที่ 3293 เมืองไห่ฟาง

เวลาเจ็ดโมงเช้า ไท่จื่อที่งัวเงียก็ถูกหลินมั่วปลุกขึ้นมา

“ไท่จื่อ ฉันจะไปเมืองไห่ฟางทางโน้น นายอยากตามฉันไปด้วยกันไหม”

หลินมั่วมองไปที่ไท่จื่อที่ยังคงงัวเงียอยู่ แล้วส่งผ้าขนหนูชื้นให้เขา

“ไปไปไป ลูกพี่ไปที่ไหนผมก็ไปที่นั่น!”

ไท่จื่อรีบพยักหน้ารัวๆ จนแทบจะเป็นเครื่องจักรแล้ว

ไม่มีทางเลือก ความจริงเพราะช่วงนี้ทำงานเอกสารในเมืองพานหยางจนแทบจะบ้าไปแล้ว

ไท่จื่อยินดีที่จะออกไปต่อสู้ในสนามรบ มากกว่านั่งทำงานเอกสาร

ใบหน้าของหลินมั่วเผยให้เห็นรอยยิ้ม ไท่จื่อก็ยังเป็นเหมือนเดิม

คิดอยู่สักพัก หลินมั่วก็ได้พาไท่จื่อไปเมืองไห่ฟางตามลำพัง

ส่วนกองทหารองครักษ์หลายหมื่นนาย หลินมั่วมอบหมายให้ตี๋หยุนนำไปประจำการที่เมืองพานหยาง

…

เมืองไห่ฟาง

ชานเมือง เขตที่อยู่อาศัย

บนถนนที่เต็มไปด้วยโคลน ไท่จื่อขับรถออฟโรดไปอย่างช้าๆ

สองข้างทางเต็มไปด้วยขยะกองพะเนิน น้ำเสียที่มีกลิ่นเหม็นไหลเยิ้มลงสู่บนพื้นดิน

กลิ่นเหม็นรุนแรงเข้าจมูกของทั้งหลินมั่วและไท่จื่อ

“ลูกพี่…แหวะ ทำไมพวกเราต้องมาทางนี้อ่ะ”

ไท่จื่อพูดจบ ก็เกือบจะอาเจียนออกมา

ทว่าสีหน้าของหลินมั่วกลับนิ่งเฉยไม่เปลี่ยนเลยสักนิด และสังเกตุสองข้างทางไปตลอดไม่หยุด

บ้านเรือนที่ทรุดโทรม แล้วยังมีถนนที่มีดิน

และขยะที่มีน้ำเน่าไหลและมีกลิ่นเหม็น

ทุกอย่างบ่งบอกว่าสถานที่แห่งนี้แย่ขนาดไหน

แม้ว่ากลิ่นเหม็นจะโชยแตะจมูก แต่สีหน้าของหลินมั่วก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง

เมื่อมุมมองของคนเราเเตกต่างกัน สิ่งที่รับรู้ก็จะเเตกต่างกันไป

ไท่จื่อไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าที่นี่มีกลิ่นเหม็น

แต่สภาพแวดล้อมของเมืองพานหยางในขณะนั้นยังอยู่ในสภาพเหมือนที่นี่ทุกอย่าง