ตอนที่ 3339 ฝนตก

ฝนตก...

ฝนตกปรอยๆ บนท้องฟ้าในเมืองไห่ฟางอย่างรวดเร็ว

หยดน้ำฝนตกกระทบเหล่าผู้คนที่เดินตามท้องถนน ทําให้พวกเขาเร่งฝีเท้ามากขึ้น

มดที่คลานไปรอบๆ พื้นถูกชะล้างทีละตัวจนไม่มีที่อยู่

พวกเขารู้สึกสงสัย

ทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกถึงความชื้นแต่อย่างใด แต่จู่ๆ ก็มีฝนตกลงมา

ต้นไม้ใหญ่ริมถนนดูเหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นมาใหม่ภายใต้สายฝน

นกที่มีขนสวยงามตัวหนึ่งบินลงบนกิ่งไม้ของต้นไม้ใหญ่เพื่อหลบฝน

บนถนนทอดยาวปูด้วยกระเบื้องสีฟ้า

หลินมั่วในชุดสีขาวถือร่มสีดําพร้อมกับดึงเสี่ยวเฮยไปข้างกาย

"เปาะแปะๆๆ.."

เสียงฝนตกกระทบลงบนร่างของเสี่ยวเฮย

เสี่ยวเฮยมองม่านฝนบางๆ ข้างนอก แล้วเอื้อมมือไปจับอย่างมีความสุข

สัมผัสเย็นๆ เมื่อมือเล็กๆ สัมผัสกับน้ำฝนทําให้เขาหดมือกลับมาอีกครั้ง

"อาจารย์ เราไม่พักที่นี่กันเหรอ"

เสี่ยวเฮยพบว่าหลินมั่วพาตัวเองเดินมาผิดทาง

เขาเงยหน้ามองอาจารย์ของตนและถามด้วยความสงสัย

สายตาของหลินมั่วมองน้ำฝนที่ตกลงมาบนท้องฟ้าและเอ่ยปากตอบ

"ฉันยังมีเรื่องสําคัญที่ต้องไปพันธมิตรศิลปะการต่อสู้"

"พอถึงตอนนั้นเสี่ยวเฮยคุณต้องอยู่ในพันธมิตรศิลปะการต่อสู้อย่างเชื่อฟังนะ"

เสี่ยวเฮยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เขารู้ว่าถ้าตนต้องติดตามอาจารย์ อาจารย์จะต้องพะว้าพะวังอย่างแน่นอน

ไม่เพียงแต่ช่วยอาจารย์ไม่ได้ แต่กลับเป็นตัวถ่วงอาจารย์อีก

กลิ่นสายฝนที่ตกลงมาบนถนนค่อยๆ เข้มข้นขึ้น

กลุ่มฝนเล็กๆ ในอากาศก็ค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น

พวกมันเหมือนรู้สึกถึงสงครามที่กําลังจะมาถึง

...

"ทําไม!"

"ทําไมหลินมั่วถึงชนะ!"

"ทําไมเงื่อนไขที่เอื้ออํานวยทั้งหมดอยู่ข้างเขา!"

"พวกคุณเป็นพวกขยะที่ไม่สามารถทําอะไรได้เลย!"

"พวกขยะที่ต้องอาศัยทรัพย์สินของบรรพบุรุษเพื่อรังแกคนที่อ่อนแอกว่าแต่กลัวคนที่แข็งแรงกว่า!"