ตอนที่ 3371 ปลดล็อค

ในห้องขังที่เงียบสงัดมีเพียงเสียงกุญแจหมุน

บรรยากาศก็เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อประตูเหล็กถูกสวี่เหวินเฉียงเปิดออกอย่างแรง เสียงดังแสบแก้วหู

ดวงตาสีแดงเลือดภายในห้องขังก็ยิ่งดูโหดเหี้ยมมากขึ้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์ที่ดี รีบมาปลดพันธการบนตัวของอาจารย์ออกไป!”

ปั้นฉางพูดด้วยเสียงเเหบพร่าที่เต็มไปด้วยความดีใจ

สวี่เหวินเฉียงเดินเข้าไปในห้องขังทันที สวี่อีพ่อบ้นก็ถือตะเกียงส่องให้

แสงสว่างวาบวับในห้องขังที่มืดมิด ส่องไปที่ใบหน้าของปั้นฉาง

สีหน้าของเขาแม้จะซีดเซียว ทว่าก็ดูใจดี

แต่ทว่าดวงตาสีแดงเลือดที่อยู่บนใบหน้าที่ดูใจดีนั้นกลับดูโหดเหี้ยมอย่างน่ากลัว

สวี่เหวินเฉียงใช้กุญแจในมือไขโซ่ที่ตรวนแขนขาทั้งสี่ของปั้นฉางออก

“คลิ๊ก”

เกิดเสียงดังที่คมชัดขึ้น โซ่เหล็กที่ตรวนแขนทั้งคู่ของปั้นฉางมาหลายสิบปีก็หลุดออก

ยังไม่ทันที่สวี่เหวินเฉียงจะไขโซ่ที่ล่ามขาของเขา

มือที่เหี่ยวแห้งของปั้นฉางก็คว้าโซ่ที่ล่ามบนข้อเท้าไว้ทันที แล้วใช้เเรงบิด

โซ่เหล็กที่แข็งแรงก็ขาดออกเป็นชิ้นๆภายใต้เเรงบีบของปั้นฉาง

เขาค่อยๆลุกขึ้นจากบนพื้น แล้วเหยียดกายของตัวเอง

บรรยากาศรอบตัวดูตึงเครียดขึ้นเมื่อปั้นฉางลุกขึ้นยืน

เสียงดังปังๆเหมือนเมล็ดถั่วที่แตกออกดังมาจากร่างกายของปั้นฉาง

สวี่้หวินเฉียงคุกเข่าลงให้กับปั้นฉางด้วยความเคารพ หลังจากคำนับสามครั้งแล้วจึงพูดว่า

“ศิษย์สวี่เหวินเฉียงคารวะอาจารย์!”

ปั้นฉางที่ใบหน้าซีดเซียวเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เหี้ยมโหด เขาเดินมาตบบ่าของเหวินเฉียงที่อยู่ข้างกาย

“ฉันปั้นฉางพูดคำไหนคำนั้น ตั้งเเต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าก็คือผู้สืบทอดของฉัน”

“ขอบคุณอาจารย์มากครับที่เมตตา”

ปั้นฉางเดินออกจากประตูไปข้างนอก ดวงตาสีเเดงเลือดทั้งคู่ของเขากระพริบวาวด้วยความโกรธเเค้น แล้วพูดเบาๆว่า

“ไปกันเถอะ ให้ไอ้พวกโง่ข้างนอกนั่นรู้ว่า ข้ายังไม่ตาย”