ตอนที่ 3452 พบกริช

ฝ่ามือของซ่างหยวนหลงอี้ลากหวาเฉียงเบาๆ

ช่วงเวลาต่อมา ทั้งสองร่างก็ทับซ้อนกันทันที

หลินมั่วมองดูท่าทางของซ่างหยวนหลงอี้ แม้ว่าทั้งสองจะต่อสู้กันอย่างรวดเร็วก็ตาม

แต่เขากลับมองออกว่า กังฟูของซ่างหยวนหลงอี้ถูกฝึกฝนมาโดยตลอดอย่างแน่นอน

และไม่เคยทิ้งไปนาน

ซ่างหยวนหลงอี้หลบหมัดหนักของหวาเฉียงได้อย่างง่ายดายอีกครั้ง

และใช้เท้าถีบหวาเฉียงจนกลิ้งไปกับพื้นหลายเมตรถึงจะหยุด

"ท่านประธาน!"

ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งล้อมหวาเฉียงไว้อย่างกระวนกระวายใจ

คิ้วของหลินมั่วขมวดเล็กน้อย ทําแบบนี้มันมากเกินไปแล้ว

ซ่างหยวนหลงอี้คนนี้ คงถึงเวลาต้องสั่งสอน

ขณะที่ชายฉกรรจ์พากันเข้ามาหาหวาเฉียงทีละคนอย่างกระวนกระวายใจ

หลินมั่วซึ่งเดิมยืนอยู่ข้างหลังทุกคนก็ปรากฏตัวต่อหน้าซ่างหยวนหลงอี้

ทันทีที่ซ่างหยวนหลงอี้เห็นหลินมั่ว เขาก็ตื่นตัวเล็กน้อย

สายตาของหลินมั่วมองมาที่ซ่างหยวนหลงอี้ ดวงตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย

ซ่างหยวนหลงอี้ที่เพิ่งตื่นตัวเมื่อกี้ก็แข็งทื่อไปทั้งตัว

สมควรตาย!

เขาขนลุกไปทั้งตัวเหมือนกับถูกสัตว์ร้ายจ้องมอง

จนขยับไม่ได้เลย

หลินมั่วยืนดูเหงื่อที่ไหลออกมาอยู่ไม่ไกลเหมือนว่าซ่างหยวนหลงอี้ปีนขึ้นมาจากทะเล

จู่ๆ เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจ

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเหงื่อออกมากขนาดนี้กัน

ตนไม่ได้มีเจตนาฆ่าฟัน แค่มองไปที่ซ่างหยวนหลงอี้เท่านั้น

แม้ว่าหลินมั่วจะไม่ได้จ้องมองซ่างหยวนหลงอี้ด้วยเจตนาฆ่า

แต่แรงที่สะสมมาเป็นเวลานานไม่ใช่สิ่งที่ซ่างหยวนหลงอี้จะแบกรับได้

จึงหันสายตาไปทางอื่น หลินมั่วมองหวาเฉียงที่มีสีหน้าไม่ค่อยดี

หวาเฉียงไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เพียงเพราะร่างกายของซ่างหยวนหลงอี้อ่อนแรงลง

เขาเห็นสายตาของหลินมั่วจนกระทั่งจากไป

ซ่างหยวนหลงอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที ตอนนี้ทั้งร่างแทบยืนไม่ไหวแล้ว