ตอนที่ 3462 ความโศกเศร้าของจูถ่ง

เขาถอนหายใจเบาๆ ในหน้าอวบนั้นเผยความเศร้าออกมา

“หากรู้แต่แรก ไม่ว่ายังไงก็จะต้องให้เขาเข้าร่วมสำนักงานสอบสวนของพวกเราให้ได้”

“ทีนี้ก็ดีเลย ทุกคนกลายเป็นคนบ้านเดียวกัน ส่วนฉันกลายเป็นคนล่างไปแล้ว”

“เฮ้อ”

จูถ่งไม่ได้ยืนเศร้าอยู่ที่ประตูอีกต่อไป

เขาขยับร่างอ้วนท้วมของเขาและเตรียมตัวเพื่อรับมือกับเรื่องที่กำลังจะมา

หน้าประตูสำนักงานสอบสวน ทหารที่แต่งตัวเรียบร้อยนั้นเดินออกมาทีละคน

ในมือของพวกเรานั้นไม่ได้เป็นเครื่องปืนกลเหมือนแต่ก่อน

แต่ในมือของพวกเขาแต่ละคนนั้นต่างถือดอกไม้ต่างๆ นานา

“นี่สำนักงานสอบสวนจะทำอะไรกัน”

“หรือจะมีคนใหญ่คนโตจะมา ถึงได้อลังการแบบนี้”

“พวกที่ชอบรังแกคนอ่อนแออย่างพวกเขาก็มีวันแบบนี้เหรอ!”

ทหารของสำนักงานสอบสวนแต่ละคนนั้นมีสีหน้าที่เรียบเฉย ไม่ได้สนใจพวกคนที่อยู่บนถนนเลย

เวลาค่อยๆ ผ่านไป อยู่ๆ ทางต้นถนนที่อยู่ไกลออกไปก็ปรากฏคนรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง

ข้างหลังของเขานั้นมีแต่ชายฉกรรจ์ที่มีกล้ามใหญ่โตดูน่ากลัวเดินตามมา

เดิมทีคนที่ยืนดูสนุกอยู่หน้าประตูสำนักงานสอบสวน ตอนนี้ก็ไม่มีใครกล้าจะอยู่ต่อแล้ว

“ขบวนใหญ่ขนาดนี้ นี่มันคนท่าเรือไหนมากัน”

“ไม่รู้สิ ได้ข่าวว่าท่าเรือนั้นไม่ถูกกับสำนักงานสอบสวนมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ”

“ดูเหมือนว่าสถานการณ์บนเกาะนี้มันจะเปลี่ยนแล้วสินะ!”

พวกเขานั้นรีบสลายตัวไปอย่างไว

หลินมั่วที่รูปร่างสูงโปร่งค่อยๆ เข้ามาใกล้

เขามองดูทหารของสำนักงานสอบสวนที่เรียงแถวต้อนรับด้วยสีหน้านิ่งเฉย

เหิงปิงที่อยู่ข้างๆ เห็นภาพนี้แล้วก็เกิดนึกย้อนความทรงจำขึ้นมา

ครั้งก่อนที่เธอเห็นสถานการณ์แบบนี้ เป็นเมื่อสิบปีก่อนตอนที่พ่อของตนยังไม่ถูกซั่งหยวนหลงอีฆ่า

“จูถ่งเจ้าสำนักของสำนักงานสอบสวนขอคารวะคุณเหิงปิงและรองประธานมั่วหลินครับ”

จูถ่งที่อ้วนท้วมเดินออกมาจากสำนักงานสอบสวน

เขามองดูหลินมั่วและเหิงปิงสองคนด้วยใบหน้าอวบที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

สายตาของเหิงปิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เจ้าสำนักของสำนักงานสอบสวนออกมาต้อนรับทั้งสองคนแบบนี้เลยเหรอ

หลินมั่วมองดูจูถ่ง