ตอนที่ 3514 บนหัวนายมีงู

ค่ำคืนค่อยๆมาเยือน

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ

หลินมั่ววางเเขนไว้ด้านหลังศรีษะ นอนราบลงบนพื้นหญ้า มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่เมืองก่วงหยาง หลินมั่วเคยดูดาวกับสวี่ปั้นซย่ามาก่อน

ข้างๆหลินมั่ว คือจางซานที่ใส่แว่น เเละหวาเฉียง

ส่วนเหิงปิง…

เพราะเกรงใจที่จะมานอนกับพวกผู้ชายสามคน

เวลานี้จึงไปนั่งอยู่บนหญ้าไม่ไกลนัก

“จางซาน วันหลังคุณยังคิดจะกลับไปไหม”

ทันใดนั้น หวาเฉียงที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยถามจางซาน

จางซานตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอย่างสบายๆ

“ยังจะกลับไปทำไม ความจริงที่นี่ก็ดีแล้ว”

“ต่อให้กลับไปเเล้ว ก็คงเหงาอยู่คนเดียว ถ้าเทียบกับที่นี่…”

จู่ๆจางซานลุกขึ้นมานั่ง ยิ้มให้หวาเฉียง

“ผมว่าคนที่เหงาที่สุดก็คือพี่เฉียงคนโง่แบบพี่มากกว่า”

สีหน้าของหวาเฉียงเปลี่ยนไปทันที “ดีนักนะเสี่ยวซาน ฉันรู้มาตลอดว่านายชอบนินทาฉันลับหลัง”

“ตอนนี้กล้ามาพูดแบบนี้ต่อหน้าฉัน นายวอนโดนตีจริงๆ!”

หวาเฉียงเข้าไปจับตัวจางซานทันที

หลินมั่วที่นอนอยู่บนพื้นหญ้าเห็นท่าทางของทั้งสองคนก็อดยิ้มที่มุมปากไม่ได้

เหิงปิงที่อยู่ห่างออกไปเมื่อเห็นทั้งสามคนสนุกสนานก็รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

ขณะที่หลินมั่วกำลังมองดูทั้งสองคนทะเลาะกันอยู่นั้น จู่ๆก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาลุกขึ้นยืน แล้วหลินมั่วก็บอกกับทั้งสามคนว่า

“ผมจะไปห้องน้ำ พวกคุณคอยผมอยู่ที่นี่สักครู่”

ทั้งจางซานและหวาเฉียงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของเหิงปิงเเดงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังชำเลืองมองตามหลังหลินมั่วไปด้วยความสงสัย

หลินมั่วเดินไปยังป่าเล็กๆบริเวณใกล้เคียง

รอยยิ้มเเต่เดิมบนใบหน้าก็ค่อยๆหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าที่สงบเยือกเย็น

ในป่าเต็มไปด้วยเสียงร้องของแมลง

มียุงบินวนเวียนอยู่รอบร่างกายของหลินมั่ว