ตอนที่ 3566 ผมก็นับว่าเป็นลูกพี่คนหนึ่ง

“ไม่เป็นไร แค่คุณพูดถึงพวกเขาไปท่าเรือ”

“ผมก็พอจะช่วยอะไรได้บ้าง”

ไรอันหน้าเหวอ สายตามองหลินมั่วด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“คุณรู้จักลูกพี่ของท่าเรือไหม”

หลินมั่วส่ายหัว

ไรอันจึงค่อยโล่งอก

ตอนที่เขาช่วยหลินมั่วรักษาแผล เขาก็สามารถหยิบยาออกมาได้ทันที

ตอนนี้ถ้าหลินมั่วยังรู้จักกับลูกพี่ที่ท่าเรือนั้นอีก ไรอันรู้สึกว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญเกินไป

“ถ้าพูดให้ถูกก็คือ ผมก็ถือว่าเป็นลูกพี่ที่ท่าเรือนั่นได้เหมือนกัน”

เมื่อก่อน ผู้รับผิดชอบสหภาพเเรงงานลี่กงโดยพื้นฐานแล้วคือหวาเฉียงเปลี่ยนมาเป็นหลินมั่ว

ความจริงก็คือทุกคนไม่อยากจะอดๆอยากๆอีกแล้ว

แม้แต่หวาเฉียงเองก็เข้าใจดี

ดังนั้นเขาจึงยึดหลักอย่างหนึ่ง

คือฟังคำสั่งของมั่วหลิน แล้วจะได้อยู่อย่างสุขสบาย

เมื่อเห็นไรอันอึ้งไป บนหน้าของหลินมั่วเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อย

จากนั้นสายตาของหลินมั่วก็มองไปยังกลุ่มทาสที่ถูกองค์กรมนุษย์งูจับตัวมา

“ทุกท่าน ตั้งเเต่วันนี้เป็นต้นไป พวกคุณเป็นอิสระแล้ว”

“ต่อไปผมจะให้คนไปส่งพวกคุณที่เกาะเล็กๆริมขอบ”

“หรือว่าพวกคุณยังมีญาติพี่น้องที่รู้จักอยู่ที่ไหน ก็สามารถบอกออกมาได้เลย”

หลินมั่วตะโกนบอกขณะมองเรือลำที่กำลังลุกไหม้

“ทุกคนตามผมไปที่เรือลำอื่นก่อน”

หลินมั่วโบกมือเรียกเรือลำที่เขาโดยสารมาเเต่เเรกแต่อยู่ไกลออกไป

กัปตันเข้าใจทันทีและขับเรือมาใกล้ทางด้านของหลินมั่วให้มากที่สุด

เมื่อเห็นว่ายังห่างกันอยู่หลายเมตร หลินมั่วก็หยิบเชือกบนเรือขึ้นมา

เหวี่ยงออกไป เชือกก็พันติดกับเรือลำตรงข้ามอย่างเเน่นหนา

หลินมั่วหันไปมองกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง ‘ผู้สูงอายุ เด็ก และสตรีให้ไปก่อน’

“หนุ่มๆแข็งแรงช่วยกันทำให้ง่ายขึ้น”

ถึงแม้หลินมั่วจะสามารถพาพวกเขาข้ามไปทีละคน เเต่ก็ช้าเกินไป

วิธีนี้ระยะทางเเค่นี้ก็ไม่น่าจะมีอันตรายอะไรมาก

ทันใดนั้น ทาสที่แต่งกายรุ่มร่ามก็มีรอยยิ้มเเห่งความหวังปรากฏบนใบหน้า