ตอนที่ 3631 นิทาน (2)

“ผมไม่รู้ว่าคุณเจออะไรมาบ้าง”

“แต่คุณรู้ไหมว่าคนภายนอกคิดยังไงเกี่ยวกับโรนัลด์”

หลินมั่วมองไปที่ซือหลันเยว่ แล้วพูดคำพูดของตัวเองออกมาอย่างสงบ

เขาพอจะเดาความหมายได้จากคำพูดของซือหลันเยว่

ก็คือมีเพียงพ่อของเธอและโรนัลด์เท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับทางลับ

เเต่คนกลุ่มนั้นกลับไปดักรออยู่ที่นั่นก่อน

ดังนั้นซือหลันเยว่จึงสงสัยว่าโรนัลด์เป็นคนทรยศพ่อของธอ

แต่หลินมั่วไม่เชื่อในคำพูดที่ไม่มีหลักฐานเช่นนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดของหลินมั่ว บนใบหน้าของซือหลันเยว่ก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ขมขื่น

“ฉันรู้จักเขาดี สุภาพบุรุษผู้สง่างาม คนแปลกหน้าบนเกาะนรก”

“เป็นคนใจดี สุภาพเรียบร้อย เป็นที่รักของทุกคน”

“เเต่ฉันบอกได้เลย นั่นคือฉันเห็นกับตาของตัวเอง”

สายตาของซือหลันเยว่จ้องเขม็งไปที่หลินมั่ว พยายามหาอารมณ์บางอย่างจากสายตาของเขา

เเต่สุดท้ายเธอก็ผิดหวัง

ดวงตาทั้งคู่ของหลินมั่วลึกซึ้งราวกับบ่อน้ำที่มองไม่เห็นก้นด้านล่าง

เธอไม่สามารถมองเห็นอารมณ์ใดๆจากมันได้

“ตอนนั้นพ่อของฉันบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ต่อสู้จนฆ่าพวกที่ซุ่มอยู่ด้านบนได้”

“พ่อของฉันก็ไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือของโรนัลด์ พวกเราทั้งครอบครัวก็รีบไปยังที่ของโรนัลด์”

“กระทั่งถึงกับคิดไปเองว่า เพียงเเค่เราเข้าไปในเขตของโรนัลด์”

“ครอบครัวของพวกเราจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไปได้”

“เเต่ต่อมาพวกเราก็โดนพวกนั้นตามมาทันอีกครั้ง เเละเพื่อให้พวกเราหนีรอด แม่ของฉัน”

“ก็ดึงดูดความสนใจของพวกคนร้ายส่วนใหญ่ไปคนเดียว ปล่อยให้พวกเราสามคนหนีต่อไป”

“แต่คนกลุ่มนั้นเร็วเกินไปจริงๆ…”

บนใบหน้าของซือหลันเยว่ฉายความกลัวออกมา

“พวกเขาไล่ล่าพวกเราทันในไม่ช้า และตอนที่พวกเราสิ้นหวังคิดว่าต้องตายเเน่ๆ”