ตอนที่ 3659 ไปตายซะเถอะ

เมื่อเห็นตัวเองอยู่ปากทางเข้าที่มืดมิด

หลินมั่วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทุกคนโดนจับมาขังไว้สถานที่แบบนี้เหรอ

ทางเดินมืดมิดเช่นนี้สำหรับหลินมั่วแล้วชัดเจนมาก

อุโมงค์แคบและยาวที่ให้คนลอดได้เพียงคนเดียว เห็นชัดๆว่าเหมาะสำหรับป้องกันไม่ให้คนข้างในก่อจราจล

ร่างของหลินมั่วเดินเข้าไปในทางเดิน

ในทางเดินอันเงียบสงัดแห่งนี้

ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาดังก้องกังวาน

เมื่อสิ้นสุดทางเดิน หลินมั่วก็เห็นห้องๆหนึ่ง

ในห้องอันกว้างใหญ่ ทุกที่มีคนนอนหรือพิงกัน

พวกเขาเเต่ละคนดูผอมโซและดูอิดโรย

เมื่อเห็นร่างของหลินมั่ว ก็หลับตาลงเงียบๆและรอให้เขาเลือกคน

พวกเขาเคยผ่านเหตุการณ์เเบบนี้มาหลายครั้งเเล้ว

เเต่ละครั้งเเค่รอให้คนมาเลือก จากนั้นยอมรับชะตากรรม

สายตาของหลินมั่วมองไปที่ทุกคนที่อยู่ในห้อง

ในสายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังนานแล้ว

ประกายในดวงตาของทุกคนหายไปหมดอย่างไร้ร่องรอย

หลินมั่วไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขาพูดอะไรไปมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

จึงหันหลังกลับแล้วเดินไป

มีเพียงการนำทุกสิ่งออกมาเท่านั้น จึงจะสามารถพิสูจน์ทั้งหมดได้

หลินมั่วเดินออกจากทางเดินมืดๆนี้ สายตามองไปยังคนที่กำลังยุ่ง

นิ้วเเตะที่เอว เข็มเงินหลายเล่มปรากฏขึ้นทันที

“พวกแกมีความสามารถสูง น่าเสียดาย…”

เสียงของหลินมั่วดึงดูดความสนใจของชายใส่เสื้อกราวน์

เมื่อได้ยินว่าหลินมั่วชมเชยความสามารถของพวกเขา ก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

เเต่เมื่อได้ยินประโยคถัดไป เขาก็ขมวดคิ้วทันที

“น่าเสียดายอะไร”

“น่าเสียดายที่ทรยศต่อมนุษชาติ”

“อ็อก!”

“เจ็บมาก”

ทันทีที่หลินมั่วพูดจบ นักวิทยาศาตร์ทุกคนก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่หน้าอก

บนใบหน้าของพวกเขาเผยให้เห็นสีหน้าที่เจ็บปวด