ตอนที่ 3661 อันย่า

รอจนร่างของหลินมั่วใกล้ถึงร้านของฟูจิโกะ

จู่ๆเขาก็หยุดลง

มองไปข้างหลังด้วยท่าทางอ่อนล้า “แกตามฉันมาตลอดทางแล้ว ควรออกมาได้ยัง”

หลังจากที่หลินมั่วพูดจบ ด้านหลังก็ยังคงเงียบสงบ

“คนที่อยู่หลังถังขยะนั่น หัวแกโผล่ออกมาเเล้ว”

สายตาของซ่งเหวยมองไปยังกองขยะที่อยู่ไม่ไกลด้วยท่าทางหมดหนทาง

ตอนแรกที่รู้สึกว่าตัวเองถูกติดตาม หลินมั่วยังคิดว่ามีผีสางมุ่งเป้ามาที่ตัวเอง

แต่แล้วทันใดนั้นก็พบว่าเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

แน่นอน เมื่อหลินมั่วพูดถึงตำแหน่งของถังขยะได้อย่างแม่นยำ

เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังถังขยะก็แสดงสีหน้าลังเลออกมาทันที

“เขาพูดถึงฉันหรือเปล่า…”

ขณะที่กำลังคิดอยู่ เธอก็เห็นดอกไม้บนพื้น

จึงหยิบขึ้นมา สุดท้ายแล้วก็พูดพร่ำบ่นไม่หยุด

“เขาเห็นฉัน เขาไม่เห็นฉัน…”

ขณะที่เธอกำลังเด็ดกลีบดอกไม้อยู่นั้น เงาดำก็มาบังเธอไว้

และหลินมั่วก็ยืนอยู่ตรงหน้าเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้ว

“ไม่ต้องนับแล้ว พูดถึงเธอนั่นแหล่ะ”

หลินมั่วยื่นมือไปคว้าคอเสื้อของเด็กผู้หญิงนั่นไว้ เเล้วดึงขึ้นมาทันที

“อ่าอ่าอ่า ปล่อยอันย่า!”

อันย่าที่ถูกหลินมั่วจับคอเสื้อลอยขึ้นไปกลางอากาศดิ้นไปดิ้นมาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ

ดวงตาโตๆเต็มไปด้วยน้ำตาทันที

“อย่าร้องไห้ ให้เธอกินลูกกวาด”

เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงตัวน้อยที่เรียกตัวเองว่าอันย่าในมือของเขากำลังจะร้องไห้

หลินมั่วก็รีบหยิบลูกอมจากกระเป๋าเข้าไปในปากของอันย่าทันที

“อื้อ…”

ทันใดนั้นเด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้ก็เงียบลงทันที

หลินมั่วเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของตัวเอง

แน่นอน ตัวเองไม่สามารถรับมือกับเด็กอะไรแบบนี้ได้จริงๆ

หลินมั่ววางอันย่าในมือลง แล้วลูบหน้าผากตัวเอง

“เธอตามฉันมาทำไม”

อันย่าที่กำลังอมลูกอมอยู่พูดออกมาอย่างไม่ชัด