ตอนที่ 3739 ขวดสุดท้าย

“ไม่มีครับ เเต่ว่าคุณวางใจได้ ผมจะรีบผลิตยาให้เยอะขึ้น พวกคุณจะได้มีดื่มไม่ขาด”

เถิงเสอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะติดยาชนิดนี้ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ต่อไปก็ต้องพึ่งพาหลินมั่วคนเดียว

ไม่นานหลังจากนั้น เถิงเสอกับลูกน้องก็ยิ่งทรมานจากอาการอยากยาขนาดหนักขึ้นไปอีก

พวกเขารู้สึกเหมือนหัวใจมีเล็บหลายร้อยเล็บมาข่วน อวัยวะภายในเหมือนมีไฟเผา นั่งไม่ติด เเละเริ่มกัดแขนของตัวเอง ดึงทึ้งผมเพ้าของตัวเอง…

เถิงเสอวิ่งไปหาหลินมั่วข้างหน้าด้วยสายตาหวาดกลัว “ให้ยาจุมพิตพระเยซูฉันขวดหนึ่ง รีบให้ฉัน!”

สมาชิกคนอื่นๆก็ล้อมหลินมั่ว คุกเข่าขอร้องให้หลินมั่วให้ยาเเก่พวกเขา

“แต่ที่ฉันนี่มีเเค่ขวดสุดท้ายแล้ว”

หลินมั่วหยิบยาจุมพิตพระเยซูที่เก็บไว้ขวดหนึ่งก่อนหน้า กวัดแกว่งไปที่พวกเขา

สมาชิกขององค์มนุษย์งูพวกนั้นเริ่มพยายามเเย่งกันอย่างบ้าคลั่ง เวลานี้ได้ยินเพียงเสียงปืนดังปังปังขึ้นหลายนัด สมาชิกหลายคนที่อยู่รอบๆหลินมั่วล้มลงกับพื้น

“ในสายตาของพวกนายมีฉันหัวหน้าคนนี้ไหม!”

เเต่สมาชิกเหล่านั้นเสียสติไปแล้ว เเละไม่ฟังคำพูดของเถิงเสอเลย ห่วงเเค่จะเเย่งชิงขวดยาน้ำ

มีเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง สมาชิกโดนเถิงเสอฆ่าหมดทุกคน

“หัวหน้าสั่วกัง ตอนนี้เหลือผมคนเดียว เอายาขวดนี้ให้ฉันนะ”

“ให้คุณก็ได้ เเต่ผมมีเงื่อนไขหนึ่ง”

เถิงเสอโผคุกเข่าลง “นายจะขอเป็นร้อยเป็นพัน ฉันก็ทำได้หมด”

หลินมั่วมองดูหัวหน้าเถิงเสอที่เคยหยิ่งผยองคุกเข่าให้ตัวเองตรงหน้า เเล้วรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง

เเต่ที่เขาควรคุกเข่าให้ ก็คือดวงวิญญาณนับไม่ถ้วนที่เสียชีวิตในเงื้อมมือของเขา!

“ขอร้องท่านล่ะนะ ท่านสั่วกัง ตอนนี้ผมเจ็บปวดมากจริงๆ เอายาให้ผมเถอะ!”

เมื่อเห็นหลินมั่วเพิกเฉยต่อเขาเป็นเวลานาน เถิงเสอก็เริ่มโผไปโขกศรีษะให้กับหลินมั่ว ไม่นานนักก็มีเลือดไหลออกมาจากหน้าผาก

“ท่านสั่วกัง ท่านรีบบอกความต้องการของท่านเถอะ ผมรับปากท่านทุกอย่าง!”