ตอนที่ 3759 เถ้าเเก่เนี้ยเจ้าของคลีนิก

หลินมั่วตามคนสัญจรมาที่ร้านยา เเละหยุดฝีเท้าไม่ไกลจากร้านยา

เห็นอาหน่ายอยู่ที่เค้าน์เตอร์กำลังสาละวนอยู่กับการหยิบยาให้คนที่มาเอายา ไป๋อิงกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ตู้ยา

“เถ้าแก่ไป๋ ยังมียาเเก้พิษงูเขียวหางแดงไหมครับ”

“คุณรอสักครู่ ยาชุดนี้กำลังจะเสร็จแล้วค่ะ”

อาหน่ายต้อนรับลูกค้าไปด้วย ช่วยไป๋อิงไปด้วย ยุ่งมากจนเเทบไม่มีเวลาพัก

ไม่นาน ห้องโถงของคลีนิกก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มาเอายาเเก้พิษ ลูกค้าต่อแถวยาวจนล้นออกมานอกร้าน

หลินมั่วเดินเข้าไปในคลีนิก และช่วยไป๋อิงอย่างเงียบๆ

“วิธีที่คุณผสมยามันช้าเกินไป ลองเปลี่ยนหญ้าเข็มทองกับเห็ดหินเป็นดอกลาเวนเดอร์ดู ไม่ต้องบด เพียงเเค่เผาไฟก็ใช้ได้เเล้ว”

ไป๋อิงที่กำลังเหนื่อยล้า เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ก็ตกใจ

ไป๋อิงได้สติเมื่อได้ยิน เธอเงยหน้าขึ้น ไม่ใช่เถ้าเเก่ของเธอก่อนหน้านี้ เเต่ทำไมเสียงนี้ถึงคล้ายกันนัก

เเต่เวลานี้ไป๋อิงไม่มีเวลามาคิดมาก รีบทำตามวิธีที่หลินมั่วพูด

“คุณคะ คุณพูดถูก ขอบคุณที่เเนะนำนะคะ”

หลังจากเปลี่ยนวิธี ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คนที่เข้าเเถวรับเเก้พิษในคลีนิกก็รับยาเละกลับบ้านไปหมด

“คุณเป็นหมอเทวดาจากไหนคะ มาร้านยาของฉันมีอะไรชี้เเนะไหมคะ”

ในที่สุดเมื่องานของไป๋อิงเสร็จสิ้น จึงคิดถึงหลินมั่วที่ช่วยเธอเมื่อครู่

หลินมั่วดูหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่ใช่ช่างจิปาถะร้านยาที่อายุน้อยเมื่อครั้งที่เเล้วอีกต่อไป

ตอนนี้ไป๋อิงดูสงบขึ้น ใบหน้าดูสง่าขึ้น ทว่าในดวงตากลับดูเหนื่อยล้า

เธอสวมชุดผ้าลินินหยาบๆเหมือนที่เขาเคยสวมใส่เมื่อก่อน เเละมัดผมด้วยผ้าคลุมศรีษะสีขาว เเขนเสื้อที่ถูกม้วนขึ้นเผยให้เห็นเเขนที่ขาวเนียน เธอดูเหมือนเถ้าเเก่เนี้ยที่สวยงาม

“เถ้าแก่ไป๋ ร้านของคุณยุ่งมากขนาดนี้ มิสู้ให้ผมอยู่ช่วยคุณเถอะ”

ตอนนี้หน้าของหลินมั่วคือมั่วหลิน ไม่ใช่ใบหน้าของเถ้าแก่ร้านยา ดังนั้นไป๋อิงจึงไม่รู้จัก