ตอนที่ 3788 ไอ้หนุ่มนั่นไม่จ่ายสักสตางค์แดงเดียว

เดินผ่านไปตามถนนหลายสาย จนกระทั่งถึงเย็น พวกเขาก็มาถึงปราสาทหลังหนึ่ง

ผนังสีทองอร่าม ผสมผสานกับรั้งเหล็กดัด และดอกไม้เลื้อยที่ดูสวยงามแปลกตา

“คุณมั่วหลิน ที่นี่คือจุดหมายปลายทางที่ผมขนของมาส่งครับ คุณคอยตรงนี่ก่อนสักครู่ ผมไปเรียกคน”

เสิ่นเฟิงสังเกตุสีหน้าของหลินมั่วอย่างระมัดระวัง

“คุณไปเถอะ ดีที่สุดอย่าเล่นลูกไม้อะไร มิฉะนั้น…”

หลินมั่วหยิบกิ่งไม้ข้างๆ ใช้สองนิ้วบีบเบาๆ พริบตาเดียวก็กลายเป็นผุยผง

“ข้าพเจ้าเสิ่นมิกล้า”

เสิ่นเฟิงเดินไปที่หน้าประตูปราสาทด้วยเหงื่อเย็นท่วมกาย เเละเคาะที่ประตูเหล็กหลายครั้ง

ไม่นานก็มีชายชราผมขาวเดินออกมาเปิดประตู แต่ดูจากหน้าตาแล้วอายุจริงน่าจะน้อยกว่านั้นมาก

เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเสิ่นเฟิง บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“น้องเสิ่น มีการค้าอะไรมาอีกหรือเปล่า”

“คุณดูเถอะ มีคนต้องการซื้อของที่เราเคยซื้อขายกันครั้งก่อน ยังมีเหลืออีกไหม”

เสิ่นเฟิงบุ้ยใบ้ให้ชายชรามองไปนอกประตู

เห็นเพียงหลินมั่วสวมชุดสีขาว ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ทึ่อยู่นอกประตู รูปร่างเขาสูงตรง ดูสง่างามอย่างบอกไม่ถูก

“เหลือไม่มากแล้ว ถ้าเขาต้องการที่จะซื้อทั้งหมดล่ะก็ ต้องเป็นราคานี้”

ชายชราผมขาวชูสามนิ้ว หมายความว่าต้องจ่ายราคาสามเท่าถึงจะซื้อได้

“คนนี้ไม่ใช่คนที่ควรไปยั่วยุ ผมแนะนำให้คุณขายในราคาเดิม จะได้ไม่มีปัญหา”

เสิ่นเฟิงกลัวความแข็งแกร่งของหลินมั่ว จึงพยายามต่อรอง

“ขายราคาเดิมเป็นไปไม่ได้ ผมดูแล้วคนนั้นก็ดูมีเงินเหลือเฟือ เงินนิดเดียวก็น่าจะจ่ายได้ มีหนทางทำเงินไม่ทำคุณนี่โง่จริง”

ชายชราทำท่าสั่งสอนผู้น้อย