ตอนที่ 3936 สงครามแรกปิดม่านลง

“ไอ้เวรเอ๊ย!”

หม่าปังเต๋อระเบิดเสียงสบถลั่น เมื่อเห็นจำนวนศัตรูที่รายล้อมตนเองเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ว่าพวกมันจะไม่สามารถทำอันตรายเขาได้

แต่การต้องต่อสู้กับศัตรูที่ถาโถมมาอย่างไม่สิ้นสุด ทำให้เขาแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้

เมื่อเห็นหัวหน้าของฝ่ายตรงข้ามกำลังจะหลุดพ้นจากสายตา หม่าปังเต๋อก็ร้อนรนจนแทบจะทนไม่ไหว

“ส่งคนมา! ไปเปิดทางให้ฉันหน่อย!”

“ฉันจะฟันคอไอ้หมาบ้านั่นซะ!”

ทันทีที่คำสั่งถูกส่งออกไป บรรดานักดาบสิบกว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงรีบรวมตัวกันเข้ามาสนับสนุน

เมื่อได้รับการช่วยเหลือ หม่าปังเต๋อก็มีมือว่างพอจะตอบโต้กลับ

“ทะลวงไปข้างหน้าให้ได้! ฆ่าหัวหน้าของพวกมัน!”

“ครับ!”

คำสั่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงดาบที่ฟาดฟันลง

ศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุดล้มลงไปกองกับพื้นทันที

ในการต่อสู้อันดุเดือด หม่าปังเต๋อค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นคลุ้มคลั่ง

เลือดนักรบของเขาตื่นขึ้น เมื่อเลือดสด ๆ จากศัตรูสาดกระเซ็นจนชโลมทั่วร่าง

ราวกับอสูรกายที่ผุดขึ้นมาจากทะเลเลือด รอบตัวเขาเต็มไปด้วยไอสังหาร

ในตอนนี้ เขาไม่ต่างอะไรจากเครื่องจักรสังหารที่เดินได้

ซากศพกองพะเนินรอบเท้าของเขา

อย่างไรก็ตาม หม่าปังเต๋อกลับไม่ทันสังเกตเลยว่า ในขณะที่เขาฝ่าฟันไปข้างหน้า

บรรดานักดาบที่อยู่ข้างหลังเริ่มตามเขาไม่ทัน

ด้วยแผนการแบ่งแยกของศัตรู

สุดท้ายแล้วหม่าปังเต๋อก็ถูกตัดขาดจากพวกพ้อง

เมื่อไร้เงาหม่าปังเต๋อ นักดาบที่เหลืออยู่ก็เริ่มเผชิญแรงกดดันมหาศาล

จากการเผชิญหน้ากับการโจมตีของศัตรูรอบด้าน บางคนค่อยๆอ่อนล้าลง

เมื่อเห็นสถานการณ์ย่ำแย่ นักดาบคนหนึ่งตะโกนขึ้น

“ท่านผู้นำลัทธิ! ช่วยผมด้วย!”

ในเวลานั้นทำให้หม่าปังเต๋อได้สติ

เมื่อเขาหันกลับไปมองก็พบว่าบรรดาลูกน้องของเขาหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัส

ปัง! ปัง! ปัง!

ในขณะที่หม่าปังเต๋อกำลังจะหันกลับไปช่วย ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น

กระสุนเจาะทะลุร่างของนักดาบสิบกว่าคนจนหมดสิ้น

ในวินาทีถัดมา ศัตรูที่ล้อมรอบพวกเขาไว้ก็กระหน่ำแทงด้วยดาบยาว นักดาบทุกคนล้มลงไปพร้อมกัน

นี่คือครั้งแรกที่ลัทธิดาบประสบความสูญเสียในสนามรบ

หลังจัดการนักดาบเหล่านั้นเสร็จ ปากกระบอกปืนก็เล็งเป้ามาที่หม่าปังเต๋อ