ตอนที่ 3942 หม่าปังเต๋อก้าวสู่ระดับปรมาจารย์ครึ่งขั้น

สาวใช้ที่ตื่นตระหนกหมดสติไป

แขนที่สั่นระริกชี้ไปที่สาวน้อย

"เธอมันคนชั่วไร้ชื่อไร้แซ่ เธอตายแน่"

พอพูดจบ จู่ๆ ก็รู้สึกหายใจติดขัด สติสัมปชัญญะเลือนลาง

เมื่อก้มลงมอง

เห็นเพียงกรงเล็บสีดำสนิททะลุหน้าอกของเธอ

สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้อย่างเย็นชา

"ฉันชื่อหลินอู่เหิ่น!"

เมื่อได้ยินอย่างนั้น สาวใช้ก็ถึงกับผงะ

"เธอ... พูดได้อย่างงั้นเหรอ?"

หลินอู่เหิ่นไม่สนใจคำถามที่น่าเบื่อของเธอ กำนิ้วทั้งห้าบีบหัวใจของสาวใช้จนแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที

ตอนนั้นพ่อแม่ของเธอถูกใส่ร้ายและโดนทุบตี ซึ่งคนผู้นี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ตายไปก็ไม่สำคัญ

หลินอู่เหิ่นเดินออกจากห้อง

หันกลับไปล็อกประตู ส่วนกุญแจก็ถูกบีบจนกลายเป็นเศษเหล็กแล้วโยนมันออกไปนอกหน้าต่าง

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

หลินอู่เหิ่นก็หยิบอ่างล้างหน้าและผ้าขี้ริ้วผืนนั้นของตัวเองมาใหม่

เดินไปที่ห้องถัดไปอย่างไม่รีบร้อน

...

อีกด้านหนึ่ง

ฝั่งเขตสอง

หลังจากหม่าปังเต๋อได้รับการรักษาจากหลินมั่ว เขาก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา

หลังจากลืมตาขึ้น เขาก็เด้งตัวขึ้นจากเตียงเหมือนปลาคาร์พทันที

"ความดีความชอบในการรบของผมล่ะ"

เพิ่งพูดจบ

ฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดลงที่ท้ายทอยของเขาหนึ่งครั้ง

แรงอันหนักหน่วง ทำให้เขาตกลงไปที่เตียงผู้ป่วย

"ไอ้ลูกหมานี่... เฮ้ยๆ คุณหลิน!"

หม่าปังเต๋อเห็นหลินมั่วอยู่ข้างๆ จึงรีบกลืนคําพูดทันที

เขายิ้มมุมปาก และทักทายยิ้มระรื่น

"ร่างกายเสียเลือดมากเกินไป นอนพักผ่อนให้สบาย!"

หลังจากหลินมั่วปอกแอปเปิ้ลเสร็จ ก็ยัดเข้าไปในปากของหม่าปังเต๋อ

"สงครามยังไม่จบเลย!"

"ตอนนี้ผมไม่สามารถเข้าร่วมสงครามได้ คุณที่เป็นระดับปรมาจารย์ครึ่งขั้นถือเป็นกําลังสำคัญที่ขาดไม่ได้"

ระดับปรมาจารย์ครึ่งขั้น?

หม่าปังเต๋อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงความปิติยินดี

"คุณหลิน คุณพูดจริงหรือเปล่า"

พูดจบก็หลับตาลงทันที

เขารู้สึกถึงพลังที่พลุ่งพล่านในร่างกาย

เขาจึงกระโดดขึ้นมาอีกครั้ง