ตอนที่ 3989 หลินอู่เหิ่นที่เดือดดาล

เมื่อได้ยินคำชมที่กะทันหันแบบนี้

เฮิร์ทและบรมครูอีกสองคนหันมาสบตากัน

ในแววตาของทั้งสามเต็มไปด้วยความฉงน

“หมอนี่เป็นใครกัน”

แม้ว่าคำพูดของอีกฝ่ายจะฟังดูเหมือนยกยอ แต่กลับทำให้เฮิร์ทรู้สึกไม่พอใจ

ท่าทางที่ดูอวดดีเกินวัยนั้นทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“นายเป็นใครกันแน่”

เฮิร์ทเอ่ยถาม

“ฉันคือ…”

คำว่า “พ่อแก” เกือบหลุดออกจากปากของหลินมั่วโดยไม่ทันยั้งคิด

แต่เขาไวพอจะหยุดมันไว้ได้

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ!”

หลินมั่วตอบพลางยกมือไขว้หลัง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย

“สิ่งที่สำคัญคือ พวกนายยังหนุ่มและมีพรสวรรค์ การฝึกฝนจนมาถึงระดับนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

คำพูดที่แฝงด้วยความหมายแปลกประหลาด เฮิร์ทนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“หมายความว่าอะไร”

หลินมั่วทำหน้ารำคาญเล็กน้อย เขายักไหล่แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย

ก่อนหน้านี้หลินมั่วเคยถูกชายชราเจ้าของไม้เท้าสอนให้ใช้คำพูดที่ดูทรงอำนาจแบบนี้ เขารู้สึกว่ามันดูเท่และมีบารมีมาก

แต่เมื่อได้ลองใช้กับตัวเอง เขากลับรู้สึกว่ามันดูขาดเสน่ห์บางอย่าง

หรือว่าเรายังอายุน้อยเกินไป

คิดได้ดังนั้น หลินมั่วก็ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยกับฝ่ายตรงข้าม

“ไม่มีอะไรหรอก!”

“ที่ฉันจะพูดก็คือ…พวกนายฝึกฝนมาอย่างลำบาก ตั้งใจมากจนถึงขั้นนี้ได้ ถ้าต้องมาตายที่นี่มันน่าเสียดายเกินไป”

เฮิร์ท: “……”

กูถามตั้งนาน มันกลับตอบแค่นี้เนี่ยนะ

เฮิร์ทได้แต่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนหลอกล้อ

“ไอ้หนุ่ม! แกตายซะเถอะ!”

พูดยังไม่ทันจบ เฮิร์ทก็กระโจนเข้าใส่หลินมั่วด้วยความโกรธ

หลินมั่วรีบหลบหลีกไปด้านข้าง

“พี่หม่า! เหล่าชิว! จัดการพวกนี้ที!”

“ได้เลย!”

เสียงตอบรับดังลั่น ก่อนที่สองร่างจะพุ่งเข้าปะทะกับศัตรูในทันที

หลินมั่วยืนดูอย่างสบายใจ

หลินอู่เหิ่นที่อยู่ด้านข้างยกมือทั้งสองข้างขึ้นพลังที่มีสีดำสนิทค่อยๆแผ่ออกมา

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้

ในขณะที่เธอจะพุ่งเข้าไปร่วมต่อสู้นั้น

มือใหญ่ด้านหลังก็ยื่นออกมาดึงเธอไว้

“จะไปไหนน่ะ”