ตอนที่ 4007 การเสียชีวิตของเพ่ยหลาน

เหตุการณ์ในปีนั้นผ่านไปเกือบยี่สิบปีแล้ว

ถูกหรือผิดไม่มีทางรู้ได้

หลินมั่วทำได้แค่ให้อธิบดีชิวเล่าซ้ำ และคาดเดาเหตุการณ์บางอย่าง

สำหรับแก๊งสวนดอกไม้ดำในตอนนั้น หัวหน้าสำนักนับร้อยคนไปนอนกับพวกผู้สืบทอดสำนัก

เรื่องนี้แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่น่าขายหน้า

เมื่อคำนึงถึงการขายหน้า แก๊งสวนดอกไม้ดำจึงเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้

ส่วนพ่อแม่ของกุหลาบดำก็เสียชีวิตตั้งแต่อายุน้อย ยายเองก็จากไปอย่างรวดเร็ว

จนกุหลาบดำไม่เคยรู้เรื่องความลับเหล่านี้

จำได้แค่ว่ามีบุคคลหนึ่งอยู่ในความทรงจำ

"คุณสามารถพาผมไปดูที่คุมขังได้ไหม?"

กุหลาบดำไม่ได้ปฏิเสธ แต่เรื่องนี้ค่อนข้างลําบากใจที่จะพูด

"ตั้งแต่คุณยายออกคำสั่ง ทุกคนก็ห้ามไปที่สวนหลังบ้าน"

"ที่นั่นไม่มีใครทำความสะอาดมาสิบกว่าปีแล้ว"

เรื่องนี้หลินมั่วไม่สนใจ "ไม่เป็นไร พาผมไปดูเถอะ!"

"อืม งั้นก็ได้!"

กุหลาบดำพูดพลางลุกขึ้น นําทางไปข้างหน้า

เมื่อมาถึงปลายทาง

ประตูรั้วใหญ่ก็ถูกน้ำฝนกัดเซาะจนพังเสียหาย

หลินมั่วแค่ยกมือขึ้นแตะ

ประตูใหญ่ก็เสียงดังแกร๊ก และทรุดตัวลง

ในคฤหาสน์ ไม่มีใครดูแลมาหลายปีแล้ว วัชพืชสูงเท่าตัวคน

ขณะที่หลินมั่วยกมือขึ้นโบกไปมา

สายลมก็พัดออกมา

ส่วนวัชพืชที่อยู่ตรงหน้าก็ล้มลงกับพื้นตามสายลมที่พัดผ่าน

ขณะนั้นห้องใต้หลังคาเล็กๆ ห้องหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสอง

แม้ว่าจะไม่มีคนอยู่ตลอดทั้งปี และทรุดโทรมมานาน

แต่ห้องใต้หลังคายังคงยืนหยัดอย่างแข็งแรง

เพียงแต่ถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ

กุญแจเหล็กเต็มไปด้วยสนิม แตะเบาๆ ก็แตกกระจัดกระจายเป็นชิ้นๆ

เมื่อประตูใหญ่ถูกเปิดออก สายลมเบาๆ ก็ทำให้ในห้องใต้หลังคาเต็มไปด้วยฝุ่น

"พวกคุณไม่เคยมีใครมาดูแลเลยเหรอ?"

หลินมั่วมองไปที่ห้องใต้หลังคา ฝุ่นหนาสามนิ้วทำให้อดขมวดคิ้วไม่ได้

"คุณยายเคยสั่งก่อนตายไว้ว่า นอกจากสาวใช้ที่ดูแลรับผิดชอบเรื่องชีวิตประจำแล้ว คนอื่นห้ามมาที่นี่เด็ดขาด"

"พอเวลาผ่านไปนาน ที่นี่ก็ค่อยๆ ถูกลืม"