ตอนที่ 4100 หลินมั่วมาถึง

เขตแดนกักกัน คือตาข่ายป้องกันเดียวของแนวหลัง

เมื่อเผชิญหน้ากับโรคระบาดชนิดนี้ แม้แต่นักรบก็ยังเปราะบางเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลุ่มประชาชนทั่วไปที่อยู่ในแนวหลังเหล่านั้น

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้เอง หม่าปังเต๋อจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ไม่ว่าตนเองจะเห็นใจพวกเขามากเพียงใด แต่จะไม่มีทางปล่อยให้ผู้ติดเชื้อคนใดคนหนึ่งข้ามผ่านไปได้อย่างเด็ดขาด

เมื่อหม่าปังเต๋อออกคำสั่งเสียงดังลั่น

นักดาบหลายพันคนก็ชูดาบใหญ่ในมือขึ้นพร้อมกัน ท่าทีก็พลันแปนเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างหาที่สุดมิได้

“ใครล้ำเข้ามาอีก ฆ่าสถานเดียว!”

เสียงเตือนที่ดังก้องกังวาน พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า

สีหน้าที่เคร่งขรึม บ่งบอกว่าพวกเขาไม่ได้ขู่ขวัญสหายร่วมรบที่อยู่ตรงหน้า

ขอเพียงแค่ผู้ติดเชื้อหลายหมื่นคนเหล่านี้ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว

พวกเขาจะลงดาบใหญ่ในมืออย่างไม่ลังเลจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ผู้ติดเชื้อเหล่านี้แต่เดิมทีก็มีจิตใจที่แตกสลายอยู่แล้ว ยิ่งถูกบรรยากาศในสถานที่แห่งนั้นกระตุ้น จิตใจก็ยิ่งอยู่ในสภาวะที่ร้อนรุ่ม

ความคิดเดียวที่มี ก็แค่กลับบ้านไปพบหน้าครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย

และถึงแม้ว่าจะมีคนบางส่วนที่ลังเลใจ ต้องการที่จะหยุดฝีเท้า

แต่คนอื่นๆที่อยู่ด้านหลัง กลับยังคงเบียดเสียดดันกันเดินหน้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน

เช่นนี้แล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับคมดาบที่เย็นยะเยือก

ฝูงชนมหาศาล กลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย

สถานการณ์ได้ตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างสมบูณ์

หม่าปังเต๋อเมื่อเห็นเหตุการณ์ ก็กัดฟันดังกรอดๆ

“หยุดให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!”

แม้เสียงจะดังกระหึ่ม แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่วุ่นวายอลหม่านเช่นนี้ กลับไม่มีผลใดๆเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน

หม่าปังเต๋อมองไปยังเขตที่อยู่อาศัยแนวหลังแวบหนึ่ง สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

บางสิ่งบางอย่าง เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้!

“ลงมือ!”

เมื่อสิ้นเสียง นักดาบต่างก็สบตากัน

วินาทีต่อมา พวกเขาต่างก็ชูดาบใหญ่ในมือสูงขึ้น

หากดาบฟาดฟันลงมา ผู้คนหลายพันชีวิตจะต้องดับดิ้น ณ ที่แห่งนี้

ในขณะที่การสังหารกำลังจะเริ่มขึ้น

จากที่ไม่ไกล จู่ๆก็มีเสียงตะโกนห้ามดังขึ้น