ตอนที่ 4104 ความขัดแย้งสงบลง

รอจนกระทั่งสองพี่น้องคู่นั้น ประคองกันจากไปอย่างปลอดภัย

สายตาของผู้คนที่อยู่ในที่แห่งนั้น ก็ยังคงเต็มไปด้วยความกระตือรือล้นอย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อได้ประจักษ์กับตาตนเองถึงประสิทธิภาพยาเม็ดของหลินมั่ว ในเวลานี้ผู้คนจะยังกล้าสงสัยได้อย่างไร

“คุณหลิน ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!”

เมื่อมีคนแรกนำร่อง

ผู้คนอื่นๆที่อยู่ในเหตุการณ์ก็พากันคุกเข่าลง

“ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!”

ในชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนนับแสนต่างก็คุกเข่าต่อหน้าหลินมั่ว

สายตาที่เคยร้อนรุ่มและบ้าคลั่งแต่เดิม ได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

เหลือไว้พีเยงแค่แสงแห่งความหวังที่เต็มเปี่ยม

หลินมั่วยกมือและพูดว่า “ทุกคนไม่ต้องรีบร้อน”

“ในเมื่อยาแก้พิษได้รับการคิดค้นขึ้นมาแล้ว พวกเราจะรีบแจกจ่ายให้ทุกคนโดยเร็วที่สุดอย่างแน่นอน”

“ขอให้ทุกคนกลับไปยังค่ายพักของตนเองก่อน และรอ”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา

สถานการณ์ในบริเวณนั้นก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณหลิน ตอนนี้คุณยังมียาอยู่ที่ตัวไหมครับ”

“ผมรู้สึกว่าตัวเองอาจจะไม่ไหวแล้ว”

“พอจะช่วยพวกเราก่อนได้ไหมครับ!”

เมื่อสิ้นหวังแล้วได้เห็นความหวังอีกครั้ง

ผู้คนที่กระวนกระวายใจอดไม่ได้ที่จะร้องขอ

ถูกทรมานด้วยโรคระบาดนี้มานานขนาดนี้ ในตอนนี้การรอคอยต่อไปอีกวินาที ก็เป็นการทรมานอย่างแสนสาหัส

หม่าปังเต๋อขมวดคิ้ว ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“พวกคุณมีกันเป็นแสนคน คุณหลินจะมียาบนตัวมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร!”

“ทุกคนจงกลับไปยังที่พักของตนเองอย่างสงบเสงี่ยม!”

“หากมีใครก่อเรื่องวุ่นวายอีก ก็อย่าหวังว่าจะได้ยาแก้พิษ”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทุกคนจึงยอมสงบลง

ภายใต้เสียงตวาดดุดันของหม่าปังเต๋อ ผู้คนก็ลังเลที่จะไปจากหลินมั่ว

สุดท้ายก็จำใจจากไป

เวลานี้ หลินมั่วอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้เช่นกัน

สถานการณ์ที่ต้องแสดงอำนาจข่มขู่เช่นนี้ ต้องให้คนอย่างหม่าปังเต๋อมาจัดการจริงๆ!

รอจนกระทั่งทุกคนจากไปหมดแล้ว

สายตาของหม่าปังเต๋อก็พลันเปลี่ยนเป้าหมายไปยังร่างของกู้เหอ

เขากระชากคอเสื้อของคนผู้นี้ขึ้นมาทันที โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็ประเคนตบหน้าไปหลายฉาด

“บอกมา ใครส่งพวกแกมาที่นี่”