ตอนที่ 4114 ท่านเฉิงพ่ายแพ้

เมื่อการประลองระหว่างทั้งสองฝ่ายดำเนินต่อไป

นอกเหนือจากหลินมั่วแล้ว ผู้คนจำนวนไม่น้อยในสถานที่แห่งนั้นก็เริ่มสังเกตุเห็นถึงสภาพของหมออาวุโสเฉิง

ความยินดีก่อนหน้านี้ เมื่อมาถึงเวลานี้ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาโดยรอบ

ผู้คนจำนวนไม่น้อยเริ่มเเสดงสีหน้ากังวลใจออกมา

ท่าทีเห็นได้ชัดเจนว่า หมออาวุโสเฉิงมีความเป็นไปได้ที่จะยืนหยัดไม่ถึงที่สุด

เมื่อมองกลับไปที่ชุดคลุมดำ ในเวลานี้ไม่เพียงเเต่เขาจะไล่ตามจำนวนมาทันแล้ว สภาพร่างกายยังดูดีกว่าท่านเฉิงมากอีกด้วย

เมื่อทั้งสองฝ่ายมาถึงเตาที่สี่สิบพร้อมกัน

การประลองก็ผ่านมาแล้วกว่าสองชั่วโมง

เวลานี้ ร่างกายของท่านเฉิงเริ่มที่จะโซเซ ใบหน้าที่ซีดเผือด เหงื่อเม็ดแล้วเม็ดเล่าร่วงหล่นลงมาไม่หยุด

แตกต่างจากการปรุงยาตามปกติ ที่สามารถดำเนินไปได้อย่างมั่นคงและราบรื่น

การประลองที่อยู่ตรงหน้า ไม่เพียงเเต่ต้องมีสมาธิจดจ่ออย่างเต็มที่ เเต่ยังต้องคำนึงถึงความเร็วอีกด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเตายาชุดหลังๆ ความยากของยาเม็ดที่ต้องปรุงก็จะยิ่งมากขึ้น

เมื่อเป็นเช่นนี้ต่อไป เเพทย์ทั่วไปก็ไม่อาจทานทนได้

การที่หมออาวุโสเฉิงสามารถปรุงยาอย่างต่อเนื่องได้ถึงสี่สิบเตา ภายใต้ภาระที่หนักหน่วงเช่นนี้ ก็ถือว่าเป็นระดับสุดยอดของเขตห้าเเล้ว

ถึงแม้ว่าฝีมือการปรุงยาของชุดคลุมดำในเวลานี้ก็ไม่ได้คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อน

หากสังเกตุอย่างละเอียด ก็จะเห็นได้ว่านิ้วมือของเขานั้นสั่นเล็กน้อย

“ทั้งสองฝ่ายถึงขีดจำกัดเเล้ว!”

หลินมั่วมองดูคนทั้งสองในสถานที่ประลอง แล้วกล่าวออกมาลอยๆประโยคหนึ่ง

เมื่อสิ้นเสียง เขากลับขมวดคิ้วทันที

ชุดคลุมดำผู้นี้เเต่เดิมทีก็แสดงอาการอ่อนล้าออกมาเเล้ว เเต่ในชั่วพริบตานั้นเอง

พลังงานเเละจิตวิญญาณของคนผู้นี้กลับเริ่มที่จะฟื้นฟูขึ้นอย่างช้าๆ

เพียงแต่ว่าแนวโน้มนี้มันอ่อนแอมาก คนทั่วไปไม่มีทางสังเกตุเห็นได้อย่างแน่นอน

ญาณหกทิพย์ เปิด!

เมื่อดวงตาของหลินมั่วเปล่งประกายเจิดจ้า เขาก็พลันสังเกตุเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ในช่องท้องของชุดคลุมดำมีเม็ดยาเม็ดหนึ่งกำลังค่อยๆปล่อยฤทธิ์ยาออกมา

เมื่อได้พบการค้นพบเช่นนี้ หลินมั่วก็เข้าใจแผนการของกลุ่มชุดคลุมดำเหล่านี้โดยพื้นฐานแล้ว

“หมออาวุโสเฉิงแพ้แล้ว!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซียวเหลียงที่อยู่ข้างๆก็อดตกใจไม่ได้

“ผู้มีพระคุณ เป็นไปได้อย่างไร ในความคิดของผม ดูสภาพร่างกายของพวกเขาก็พอๆกันนี่ครับ!”