ตอนที่ 4129 ท่านเฉิงโกรธ เลี่ยวเจินสิ้นชีพ

เขตห้า ภายในห้องหนังสือ

หมออาวุโสเฉิงเอาเเต่จ้องลูกศิษย์ที่ถูกตนเองขับไล่ออกจากสำนักอย่างเงียบงัน

ภายใต้สายตาจับจ้องที่กำลังพิจารณาของเขา เลี่ยวเจินรู้สึกขนลุกชันไปทั่วร่าง

“ผม…ร่างกายของผม ช่วงนี้ไม่สามารถดื่มสุราได้!”

“ยังไง…”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ

ท่านเฉิงก็พลันปัดชุดรินสุราบนโต๊ะกระเด็นไป

จากท่าทีของเลี่ยวเจิน เขาสามารถยืนยันข้อสันนิษฐานในใจได้เเล้ว

“ดื่มไม่ได้?”

“ฉันว่าเจ้าไม่กล้าดื่มเสียมากกว่า!”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา เลี่ยวเจินก็พลันหวาดกลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น

“ผม ผมเปล่านะ!”

การแก้ตัวเช่นนี้ดูอ่อนแรงและไร้ประโยชน์

ในฐานะที่เป็นปูชนียบุคคลแห่งวงการเเพทย์ของเขตห้า หมออาวุโสเฉิงสามารถมองออกได้ในทันทีว่าเลี่ยวเจินมีปัญหาหรือไม่

“เหลวไหลสิ้นดี!”

มือใหญ่ของท่านเฉิงตบไปที่โต๊ะ

“เจ้าดูถูกฝีมือทางการเเพทย์ของข้าหรือ”

“หรือคิดว่าข้าแก่เเล้วเลอะเลือน หากเจ้าไม่สบายจริงๆ ข้าจะตรวจชีพจรให้เจ้า!”

เเต่ถึงกระนั้น เลี่ยวเจินก็ยังคงไม่เปิดปากง่ายๆ เอาเเต่คุกเข่าโขกศรีษะลงกับพื้นอย่างต่อเนื่อง

“อาจารย์ ผม…ผมจริงๆ…”

เมื่อเห็นว่าเขายังคงดื้อรั้นไม่ฟังเหตุผล ท่านเฉิงก็ขี้เกียจพูดจาไร้สาระอีกต่อไป คว้าข้อมือของเลี่ยวเจินไว้ในทันที

จากนั้นก็ดึงขวดแก้วขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือออกมาจากแขนเสื้อของเลี่ยวเจิน

“นี่มันอะไรกัน”

เมื่อหลักฐานคาหนังคาเขาเช่นนี้ ต่อให้เลี่ยวเจินมีสิบปาก ก็ไม่อาจอธิบายให้กระจ่างชัดได้

เวลานี้บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลนลาน

“อาจารย์ พวกมันบังคับผมครับ!”

“ท่านฟังผมอธิบาย ถ้าหากผมไม่ทำเช่นนี้ พวกมันจะฆ่าผม!”

เขาพูดพลางน้ำตานองหน้า คลานไปตรงหน้าท่านเฉิง ขอร้องอ้อนวอนไม่หยุด

“อาจารย์ ศิษย์กลัวตายครับ!”

“ผมยังหนุ่มเเน่น ยังใช้ชีวิตไม่พอ ยังไม่อยากตาย!”

เมื่อท่านเฉิงเห็นเลี่ยวเจินร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวดเเสนสาหัสเช่นนี้ ก็อดใจอ่อนไม่ได้

ด้วยความผูกพันธ์ในฐานะอาจารย์ศิษย์ในอดีต ในที่สุดท่านเฉิงก็ปล่อยมือลง