ตอนที่ 4140 จางหงอวิ้นมาฟ้อง

แม้ว่าความคิดจะดูไม่เป็นความจริงอยู่บ้าง

แต่หลินมั่วในครั้งนี้ อดสงสัยไม่ได้จริงๆว่า จิตวิญญาณของลูกศิษย์ของตนเองผู้นี้จะถูกคนดัดแปลงแก้ไขอะไรหรือเปล่า

หลังจากผ่านการทดสอบด้วยเข็มเงินแห่งตู๋กูทั้งเก้าไปแล้ว

นอกจากอู๋เหิ่นจะใช้ปราณวิญญาณมากเกินไป จนเป็นเหตุให้ร่างกายอ่อนเพลียเเล้ว ก็ไม่ได้มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันอื่นใดเกิดขึ้น

เช่นนั้นหลินมั่วก็ทำได้เพียงเเค่สรุปทุกสิ่งทุกอย่างว่าเป็นเพราะพรสวรรค์อันล้ำเลิศ

คนบางคน ก็เป็นผู้ที่ถูกเลือกสรรจากสวรรค์จริงๆ

หลินมั่วอดไม่ได้ที่จะยอมรับในจุดนี้!

หลังจากสอบถามรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

และยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลินมั่วก็ไม่ได้ว่าอะไรที่อู๋เหิ่นจะไปครุ่นคิดค้นคว้าท่าไม้ตายใหม่ๆของหมอกดำอีก

“ในตอนนี้พลังฝีมือของเธอก็สามารถบดขยี้กึ่งปรมาจารย์ทั่วไปได้อย่างราบคาบเเล้ว!”

“จึงไม่จำเป็นต้องไปยึดติดกับการทะลวงขีดจำกัดพลังฝีมืออีกต่อไป”

หลินมั่วอดทนสั่งสอน

“สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ก็คือ การหล่อหลอมปราณวิญญาณภายในร่างกายของเธอ”

“เสริมสร้างรากฐานฝีมือในปัจจุบันของเธอให้มั่นคง”

ถึงเเม้หลินมั่วอายุยังน้อย เเต่ความเข้าใจของเขาในด้านศิลปะการต่อสู้ ก็ได้ก้าวข้ามผ่านปรมาจารย์ทั่วไปไปแล้ว

ด้านหนึ่งก็เป็นเพราะตัวเขามีพรสวรรค์เป็นเลิศเเต่เดิมที

อีกด้านหนึ่ง ก็เป็นเพราะระดับปรมาจารย์ในปัจจุบันของเขาล้วนหล่อหลอมมาจากวิกฤติเฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน

ไม่เพียงเเต่รากฐานจะมั่นคง พลังฝีมือก็ยังเเข็งแกร่งยิ่ง

อู๋เหิ่นยอมเชื่อฟังคำพูดของเขาอย่างว่าง่าย

“อาจารย์ ฉันเข้าใจเเล้วค่ะ!”

หลินมั่วมองดูท่าทางว่านอนสอนง่ายของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

ในขณะที่อาจารย์และศิษย์ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน

ชั้นล่างพลันมีเสียงอึกทึกครึกโครมดังสนั่น

“ผมต้องการพบคุณหลิน!”

“พวกเราต้องการพบคุณหลิน!”

ท่ามกลางเหล่าสำนักดาบ ในเวลานี้เหล่าเเพทย์จากเขตห้าจำนวนหลายสิบคนต่างตะโกนร้องเสียงดัง

หลังจากหลินมั่วมาที่เกิดเหตุ เมื่อเห็นจางหงอวิ้นกระวนกระวายใจถึงเพียงนี้ ในใจก็อดยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ได้!

“พวกคุณเป็นอะไรไป”

“หรือว่ามีใครกลั่นเเกล้งพวกคุณอย่างนั้นหรือ”

“ใช่!” จางหงอวิ้นตอบด้วยความขุ่นเคือง

หลินมั่วกล่าวว่า “เกิดอะไรขึ้น พวกคุณลองเล่ามาให้ฟังหน่อย!”

วินาทีต่อมา จางหงอวิ้นก็หน้าเเดงก่ำ พูดอย่างร้อนรนว่า

“คุณหลิน คนเเซ่หม่านั่น ให้พวกเรานอนกลางดิน กินเเต่หมั่นโถว!”

“นี่มันไม่เห็นพวกเราเป็นคนเสียด้วยซ้ำ!”