ตอนที่ 4147 ตบที่หน้า

ในสายตาของเฟิงอู๋ซิ่ว การให้คนพวกนี้มารับหน้าที่ปกป้องเขา ถือว่าเป็นการดูถูกกันชัดๆ

เจ้าอ้วนไม่กล้าปฏิเสธเลยสักนิด รีบพยักหน้ารัวๆ แล้วนำคนของเขาถอยออกไปทันที

“ท่านหมอหลิน ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดน่ะครับ!”

เฟิงอู๋ซิ่วกล่าวขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“พวกขยะพวกนี้ไม่ใช่คนของพวกเราครับ”

“รอให้ถึงปราสาทลอว์เรนซ์ก่อน ผมจะทำให้คุณรู้สึกเหมือนอยู่บ้านแน่นอนครับ”

“พวกเราองค์กรเจ็ดบาปขึ้นชื่อเรื่องการต้อนรับอยู่แล้ว ยิ่งกับคนกันเองเรายิ่งไม่ขี้งก”

แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังไม่ลืมที่จะโฆษณาพวกพ้องของตนให้หลินมั่วฟัง

“งั้นช่างมันเถอะ” หลินมั่วปฏิเสธเสียงเรียบ

ภายในปราสาทนั้น บรรดาสาวใช้ก็ได้แสดงการต้อนรับอย่างกระรือร้นให้เขาเห็นมามากพอแล้ว

แต่น่าเสียดายที่เฟิงอู๋ซิ่วเพิ่งมาถึงเกาะนรกได้ไม่นาน

เขายังไม่รู้ถึงเสน่ห์ของหลินมั่วและไม่รู้เลยว่าหลินมั่วเป็นที่นิยมในอดงค์กรเจ็ดบาปขนาดไหน

หลินมั่วและพรรคพวกเดินเข้าสู่ปราสาทลอว์เรนซ์ภายใต้การนำทางอันกระตือรือร้นของเฟิงอู๋ซิ่ว

“เด็กๆ รีบออกมาต้อนรับแขกของเราเร็ว!”

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เฟิงอู๋ซิ่วก็ส่งเสียงเรียกดังลั่น

แต่เมื่อสิ้นเสียง กลับไม่มีคำตอบใดๆตอบกลับมา

ภายในปราสาทกลับไร้ซึ่งผู้คน และแน่นอนว่าไม่มีแม้แต่เสียงเคลื่อนไหว

ในโถงอันเงียบสงบ นอกจากเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งประปรายแล้ว ก็ไร้เงาของสิ่งมีชีวิตใดๆ

ไหนบอกว่าจะต้อนรับอย่างอบอุ่น ไหนว่าสมกับเป็นแขกคนสำคัญ

ภาพที่เห็นทำให้เฟิงอู๋ซิ่วขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

เป็นที่รู้กันดีในองค์กรเจ็ดบาปว่าจีตู๋ถ้ามักจะตามใจคนของตนมากเกินไป

ในองค์กรเจ็ดบาป พวกเขาแทบไม่มีความแตกต่างระหว่างเจ้านายกับลูกน้องเลย

จนกระทั่งบางครั้งเหล่าสาวใช้ก็ยังกล้าหยอกล้อเจ้านายอย่างจีตู๋ถ้าได้หน้าตาเฉย

เฟิงอู๋ซิ่วซึ่งเป็นคนรุ่นเก่าย่อมไม่เห็นด้วยกับการกระทำเหล่านี้

เช่นในตอนนี้ เขาพาแขกมาแท้ๆ แต่กลับไม่มีใครมาต้อนรับเลยสักคน

หลังจากถูกเมินรอบสอง สีหน้าของเฟิงอู๋ซิ่วก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

“ท่านหมอหลิน อย่าถือสาพวกมันเลย คนพวกนี้ถูกเจ้าเด็กนั่นตามใจจนเสียคนหมดแล้ว เดี๋ยวผมจะจัดการมันให้ครับ!”

พูดจบ เขาก็สูดหายใจเข้าลึก

“ไม่มีใครอยู่เลยรึไง! รีบออกมาต้อนรับเดี๋ยวนี้!”

คราวนี้เขาปลดปล่อยพลังระดับปรมาจารย์ออกมา