ตอนที่ 689 เจ้าพ่อหู่ เรียกหาผมเหรอ?

เมื่อหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นว่าสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ก็อดหวาดหวั่นขึ้นมาเสียไม่ได้

เขาไม่รู้จักเหล่าหู่ และคิดว่าเหล่าหู่ก็แค่คนธรรมดา

ไม่นึกเลยว่าเหลาหู่จะพาคนมาเยอะขนาดนี้

แต่ทว่าเขาก็ยังคงทำใจดีสู้เสือและพูดด้วยความโมโห “ให้ตายเถอะ คิดจะหมาหมู่เหรอวะ”

“เก่งนักก็รอไปก่อนละกัน ตอนนี้ฉันจะได้เรียกพรรคพวกมาด้วย!”

เหลาหู่ยิ้ม “โถๆ เอาเลยสิ”

“ตั้งแต่ฉันโตมา ยังไม่เคยเห็นใครอวดเก่งอย่างแกมาก่อนเลย!”

“แกอยากตามพวกมาใช่ไหม?”

“ก็เอาสิ ฉันจะให้โอกาสแก”

“อะๆ ๆ เอาโทรศัพท์ให้มันสิ ให้มันเรียกพวกมา”

หัวหน้ายามรักษาความปลอดภัยรับโทรศัพท์มา และกดโทรหาหมายเลขแรก “ท่านกวนครับ ผมเอง ผมมีเรื่องนิดหน่อย มาช่วยหน่อยได้ไหมครับ...”

ยังไม่ทันพูดจบ เหลาหู่ก็พูดแทรกขึ้นมา “กวนต้าโถวแห่งถนนชีหลี่ใช่ไหม?”

“เอาสิ ให้เขารีบแจ้นมาหาฉันเลย”

“ถ้าสิบนาทียังมาไม่ถึง ฉันจะหักขาเขาซะ!”

หัวหน้ายามรักษาความปลอดภัยถึงกับอึ้ง นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?

กวนต้าโถวเป็นถึงงูเจ้าถิ่น มีสักกี่คนที่กล้าพูดกับเขาแบบนี้กัน ?

เขามองไปที่เหลาหู่ ในใจเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา จู่ๆ เขาก็พบว่า คนเบื้องหน้าไม่ใช่คนธรรมดาเลย

เหลาหูพูดขึ้นมาอย่างใจร้อน “งงไรวะ? โทรไปสิ!”

“โทรเรียกทุกคนที่แกติดต่อได้มา”

“ฉันอยากจะลองดูซิ ว่าในเมืองก่วงหยางจะมีใครกล้ามีปัญหากับฉัน!”

หัวหน้ายามรักษาความปลอดภัยหน้าซีด และพูดเสียงกระซิบ “ลูกพี่ ผะ...ผมนี่มันมีตาหามีแววไม่ ยังไม่ทันได้ขอคำปรึกษา...”

เหลาหู่ตบหน้าเขาตรงๆ และพูดด่าทอ “ขอคำปรึกษาบ้านแกสิ!”

“โทรเรียกมันมาหาฉัน โทรต่อสิ”

“พวกแกดูให้ฉันซิว่า ถ้าเมื่อไหร่ที่ไอ้ระยำนี่หยุดพูดไปหนึ่งนาที ก็ถอนฟันมันออกมาให้ฉันหนึ่งซี่”

“ถ้าถอนฟันหมดแล้ว ก็ตัดนิ้วมือนิ้วเท้าซะ”

“ถ้าตัดนิ้วหมดแล้วก็ตัดมือตัดเท้าออก จนสุดท้าย แม้แต่หัวก็ตัดมันทิ้งไป!”