ตอนที่ 73 ร้านแผงลอย

สวี่ปั้นซย่าที่ถูกหลินมั่วจับมือไว้ หัวใจเต้นรัว

ก่อนหน้านี้ที่อยู่ต่อหน้าเขาหลินมั่วได้แต่ก้มหน้ารับปาก เธอเองก็คิดว่าหลินมั่วอ่อนแอมาตลอด

วันนี้ ถือว่าได้เปลี่ยนมุมมองที่เธอมีต่อหลินมั่วโดยสมบูรณ์

หลินมั่วไม่ได้อ่อนแอ เขาแค่ฝืนทนมากเกินไป!

ในใจของสวี่ปั้นซย่ารู้สึกอบอุ่น นี่คือความเอ็นดูที่หลินมั่วมอบให้เธอ เป็นความเอ็นดูที่พิเศษที่ไม่มีใครเหมือน!

หลินมั่วที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงแรมเอ่ยขึ้น “ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันดี”

“แล้วแต่คุณเลย” สวี่ปั้นซย่าตอบเสียงเบา ท่าทางคล้ายภรรยาผู้น่ารักและเชื่อฟัง

หลินมั่วรู้สึกประหลาดใจ นี่คือสาวแกร่งแห่งโลกธุรกิจจริงๆ เหรอ

“เมื่อกี้คุณยังกินไม่อิ่ม เดี๋ยวกลับบ้านไปผมทำอาหารให้คุณกิน”

หลินมั่วเอ่ยยิ้มๆ

“ไม่กลับบ้านไม่ได้เหรอ” สวี่ปั้นซย่าแกว่งแขนหลินมั่ว “คืนนี้สวยขนาดนี้ เดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”

“เดินเล่นที่ไหน”

สวี่ปั้นซย่า “แล้วแต่คุณเลย”

เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายที่อ่อนนิ่มของสวี่ปั้นซย่า ในใจของหลินมั่วก็สั่นไหว

เขาจับมือของสวี่ปั้นซย่า ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะยิ้มออกมา “ผมพาคุณไปที่หนึ่ง รับรองว่าคุณไม่เคยไปมาก่อน”

สวี่ปั้นซย่า “ที่ไหนเหรอ”

“ที่ที่ผมเติบโตขึ้นมา”

สวี่ปั้นซย่าตื่นเต้นขึ้นมา “จริงเหรอ พาฉันไปดูหน่อย”

หลินมั่วพาสวี่ปั้นซย่าขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าวนรอบภนนอยู่เจ็ดแปดรอบ ก่อนจะมาถึงถนนสายเก่าเส้นหนึ่งบริเวณชานเมือง

ที่นี่ห่างไกลน้อยกว่าจากใจกลางเมืองก่วงหยางอันรุ่งโรจน์ แต่ผู้คนดูคึกคักไม่ต่างกัน

ตลาดริมถนนเต็มไปด้วยผู้คนที่มาตั้งร้านขายของ มีทั้งของใช้ต่างๆ รวมถึงร้านแผงลอยที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

“คุณโตที่นี่เหรอ” สวี่ปั้นซย่าถามด้วยความสงสัย