ตอนที่ 774 สวี่เจี้ยนกงโกรธ

หลินมั่วมีสีหน้าพูดไม่ออก ผมโกรธและจ้องคุณตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมไม่ได้โกรธนะ!

สวี่ปั้นซย่าดึงหลินมั่วไว้ "ไม่ต้องไป!"

"แม่ แม่มีอะไรจะพูด วันนี้พวกเรามาพูดกันให้มันชัดเจนเถอะ!"

ฟังฮุ่ยโกรธ "ปั้นซย่า แกหมายความว่ายังไง"

"แกปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม ถึงคิดว่าการเป็นแม่ของฉันกลายเป็นภาระไปแล้ว"

"แกลืมไปแล้วเหรอ ว่าตอนเด็กๆ เงินเดือนครึ่งหนึ่งของน้าสามที่มอบให้แก่ครอบครัวเราทุกเดือน เพื่อเอามาใช้เลี้ยงดูพี่น้องอย่างพวกแกสองคน"

"ตอนนี้ล่ะ แกดูสิว่าแกกลายเป็นยังไง"

"ได้เป็นประธานบริษัทแล้วก็เลยหยิ่งยโสเหรอ"

"เรื่องราวเก่าๆ ก็จำไม่ได้สักนิดเลย?"

"แกยังมีสำนึกอยู่บ้างไหม"

สวี่ปั้นซย่าโกรธ "แม่ ทําไมฉันจะไม่มีสำนึก"

"ตอนพวกน้าสามกลับมาและกินข้าวไปสองมื้อตั้งหลายล้าน โดยที่ครอบครัวเราไม่ได้จัดการ"

"ถึงพวกเขาจะอยู่บ้านเรามาสองอาทิตย์ ฉันก็ไม่สน"

"แต่พวกเราทำเรื่องอื่นๆ ให้มันมีขีดจำกัดหน่อยได้ไหม"

"พวกคุณอยู่ที่นี่ได้ไม่มีปัญหา ตอนพวกคุณกลับมา ฉันก็บอกแล้วว่าฉันเห็นพวกคุณเป็นน้องสาวน้องชายแท้ๆ"

"แต่พวกคุณทำอะไร"

"พาคนที่ไม่ได้เรื่องมาที่บ้าน ทั้งยังบังคับให้ฉันดื่มและพูดจาแทะโลมฉันอีก?"

"แม่ เรื่องแบบนี้ แม่ทนได้?"

ฟังฮุ่ยหมดคำพูดทันที

อู๋เฟยเฟยรีบพูด "สวี่ปั้นซย่า ใครพูดจาแทะโลมเธอ"

"เพื่อนของฉันเหล่านั้นเคารพเธอเลยอยากจะดื่มกับเธอ เธอหมายความว่ายังไง"

"กลับเป็นเธอที่สั่งให้สามีของเธออาเจียนเป็นเลือดใส่พวกเขา เธอว่าใครทำเกินไป"

"พวกเธอทำแบบนี้ไหม"

ฟังฮุ่ยก็พยักหน้ารัวๆ "ปั้นซย่าแกอ่อนไหวเกินไปแล้ว"

"มันคือการกินข้าวข้างนอก คนอื่นเชิญแกดื่ม นี่เป็นการไว้หน้าแกนะ"

"จะถือว่าเป็นการพูดจาแทะโลมได้ยังไง"

สวี่ปั้นซย่ายิ้มหยัน "หึ ไว้หน้าฉันเหรอ"