ตอนที่ 890 แกได้เจอกับเธอแล้วงั้นเหรอ

คางคกตกลงบนพื้นใกล้ๆ และคนตระกูลฟังก็กรีดร้องอย่างทุรนทุราย

ทุกคนมองอย่างละเอียดและก็พบว่ามือที่สัมผัสคางคกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำและก็แผ่ซ่านไปทั้งตัวในทันที

แล้วท่านสามฟังก็กังวล "เจ้าเจ็ดโดนพิษ!"

“พ่อหมอ ช่วยเขาด้วย!”

แต่ซานจั๋วดูไม่แยแส "ช่วยไม่ได้"

"ถ้าโดนกู่ของฉันไป แม้แต่ทวยเทพก็ช่วยไม่ได้!"

ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นและน้ำลายฟูมปาก เขาชักกระตุกไม่หยุดแล้วก็หมดลมหายใจในทันที

แล้วสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป พวกเขาอดไม่ได้ที่จะถอยกลับไปอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้คางคกอีกต่อไป

ซางจั๋วแสยะยิ้มมองหลินมั่ว "ไอ้หนู ถ้าแกคุกเข่าร้องขอความเมตตาตอนนี้ บางทีฉันอาจจะไว้ชีวิตแกก็ได้!"

"ไม่เช่นนั้น พอกู่ได้สัมผัสกับร่างของแกแล้ว ความเจ็บปวดนั้นจะทำให้แกลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต!"

หลินมั่วขมวดคิ้ว "ดูท่าคุณยังมีคำพูดไร้สาระเยอะจริงๆเลยแฮะ!"

“ทำไมแกถึงไม่คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากฉันสักที”

ซานจั๋วโกรธจัดและตะคอกสั่งให้คางคกโจมตีอีกครั้ง

คางคกหมอบลงกับพื้นและมองตรงไปที่หลินมั่ว แล้วส่งเสียงร้องออกมา

แล้วหลินมั่วก็หยิบขวดลายครามออกมาอย่างใจเย็น

เขาเปิดขวดลายครามและตะขาบสีสันสดใสก็พุ่งออกมา!

ซานจั๋วชำเลืองมองและพูดด้วยความตื่นตระหนก "ตะขาบงูงั้นเหรอ"

“แกมีของแบบนี้ได้ยังไง”

“แกเลี้ยงกู่ด้วยเหรอ”

หลินมั่ว "ผมไม่ทำสิ่งที่น่าขยะแขยงแบบนั้นหรอก"

“มันเป็นแค่เจ้าหนูน้อย ที่ผมบังเอิญจับมาได้”

"ฉันไม่รู้ว่ากู่อวตาลของคุณตนนั้นจะเอาชนะเจ้าหนูน้อยตนนี้ได้ไหม!"

ซางจั๋วจ้องหลินมั่วอยู่แวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาดูเหมือนไม่น่าจะเลี้ยงกู่ได้ สีหน้าของซานจั๋วก็กลับมานิ่งเหมือนเดิม

"ดูเหมือนว่าชาวเจ็ดสิบสองต้งจะหนุนหลังแกอยู่สินะ!"

"งั้นก็ไม่แปลกใจเลยที่แกจะรู้เรื่องเหมียวเจียงของฉันอย่างชัดเจน!"

“หืม แล้วมันจะอย่างไรล่ะ”