ตอนที่ 946 สามีของเธอฉันขอยืม

หัวเราะกันตลอดทาง ซ่งจื่อหลานขับรถมาถึงทางเข้าเซิ่งซื่อเรสซิเด้นท์และพูดว่า "ประธานสวี่เธอควรกลับไปก่อน"

"สามีของเธอ คืนนี้ฉันขอยืม!"

สวี่ปั้นซย่าหัวเราะ ซ่งจื่อหลานเป็นคนชอบล้อเล่น

"ได้สิ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้อย่าลืมคืนเขาด้วยล่ะ!"

สวี่ปั้นซย่หัวเราะ

ซ่งจื่อหลาน "ของแบบนี้พูดยาก!"

"บางทีคืนนี้เขาอาจจะคิดว่าฉันดีกว่า แล้วเปลี่ยนมารักฉันล่ะทำไง"

สวี่ปั้นซย่ายิ้มและตีเธอเบาๆ "สามีของฉัน ไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่นอน!"

ซ่งจื่อหลานหัวเราะและขับรถพาหลินมั่วจากไป

ในที่สุดก็ขับรถมาถึงสวนวั่งเจียง ซ่งจื่อหลานมีบ้านอยู่ที่นี่และตอนนี้เพื่อนรักของเธอก็ถูกเธอทิ้งให้อยู่ที่นี่

ซ่งจื่อหลานขับรถเข้าไปในบ้านและพูดว่า "หลินมั่ว ทำไมภรรยาคุณถึงไว้ใจคุณมากขนาดนี้"

"ดึกขนาดนี้แล้ว คนสวยอย่างฉันพาคุณออกมา เธอไม่กระวนกระวายสักนิดเลยเหรอ"

หลินมั่วยิ้ม "เพราะเธอรู้ว่าผมรักเธอ และผมจะไม่ปล่อยให้เธอเสียใจแม้แต่น้อย!"

ซ่งจื่อหลานชำเลืองมองหลินมั่ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉา "ไปไกลๆ เลย!"

"ต่อไปหยุดพูดอะไรเลี่ยนๆ ต่อหน้าฉันเสียที ระวังสักวันฉันจะขโมยความรักและแย่งตัวคุณมา!"

หลินมั่วหัวเราะและเดินตามซ่งจื่อหลานขึ้นไปชั้นบน

แม้ว่าอาการป่วยของเพื่อนรักของเธอจะหายเป็นปกติแล้ว แต่หลินมั่วก็ยังต้องมาเปลี่ยนยาทุกสัปดาห์ ซึ่งจะช่วยให้เธอฟื้นฟูได้เร็วขึ้น

หลินมั่วจัดการทุกอย่างอย่างชำนาญ กล่าวอำลาซ่งจื่อหลานและกลับไปที่วิลล่าในสวนวั่งเจียง

หลินซีหลับไปแล้ว อาการของเธอดีขึ้นเรื่อยๆ ในระหว่างวันคนรับใช้จะพาเธอไปเดินเล่นในชุมชน

หลินมั่วไปที่บ้านของอาหม่านอีกครั้ง และทันทีที่เขาไปถึงประตู เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างใน

หลินมั่วเคาะประตูและเข้าไป และพบว่าอาหม่านนั่งอยู่กับคุณนายเฉิน ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะกันอยู่

ผู้อำนวยการเฉินนั่งอยู่บนโซฟาที่อยู่ไม่ไกลและยิ้มเช่นกัน