ตอนที่ 1112 ตัวประกัน

“ฉันรู้ว่าจะทำให้พวกมันยอมพูดได้ยังไงแล้วล่ะ โคอิจิ” ฮิโรจิรีบพุ่งเข้าไปชั้นในสุดของอาคารที่พักอาศัยในหุบเขายา

สักครู่ก็มีเสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นมาให้ได้ยิน ก่อนที่เขาจะปรากฎตัวอีกครั้งพร้อมเด็กสองคนในอ้อมแขน

เด็กน้อยกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“ปล่อยลูกฉันไปนะ! ปล่อยพวกเขาไป!” หญิงวัยกลางคนที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงพุ่งใส่เขา เธอไม่สนใจว่าเขาจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน เธอเป็นแค่มารดาคนหนึ่งที่อยากได้บุตรของตนเองกลับคืนมาก็เท่านั้น

ดังนั้นเธอจึงวิ่งเข้าไปหาเขาด้วยหมายจะพาบุตรของเธอกลับมา

แน่นอนว่าเธอย่อมไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับฮิโรจิ ฉะนั้นเธอจึงได้แต่กัดเข้าที่แขนของเขาแทน

ดังคำกล่าวที่ว่า เมื่อพยายามที่จะช่วยเหลือบุตรของตนเอง มารดาก็จะมีเรี่ยวแรงอันน่าเหลือเชื่อ

เห็นได้ชัดว่าหญิงวัยกลางคนจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนพรากบุตรไปจากเธอทั้งนั้น

เธอใช้เรี่ยวแรงอันบ้าคลั่งสร้างความเจ็บปวดให้แก่แผลถูกกัดที่เต็มไปด้วยโลหิตบนแขนของฮิโรจิ

เมื่อเขาเห็นเช่นนั้นฮิโรจิ ก็รู้สึกเดือดดาลเสียจนเตะผู้หญิงคนนั้นออกไป

เมื่อพวกเธอเห็นเช่นนั้น กู่หลิงเอ๋อร์กับเสี่ยวหลานก็รีบคว้าตัวเธอเอาไว้ทันที น่าเสียดายที่หญิงผู้นั้นเป็นแค่คนธรรมดาสามัญ ดังนั้นย่อมไม่มีทางที่เธอจะรอดชีวิตจากพลังเตะของฮิโรจิได้

พวกเธอเห็นโลหิตที่กำลังหลั่งรินออกจากจมูกและปากพร้อมดวงตาเบิกโพลง เธอหยุดหายใจไปนานแล้ว

เมื่อเขาเห็นเช่นนั้น ซูฉางเซิงก็พลันโกรธจัดขึ้นมาทันที “ปล่อยเด็กพวกนั้นไปซะ! พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดาสามัญที่ไม่รู้วรยุทธ์อะไรเลย! แกทำเรื่องต่ำช้าแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

มีคนธรรมดาสามัญตั้งมากมายที่อาศัยอยู่ในหุบเขายา บริเวณที่ฮิโรจิบุกเข้าไปจับตัวเด็กเมื่อสักครู่นี้เป็นพื้นที่พักอาศัยของคนธรรมดาสามัญ

“แม่... แม่ฮะ...” เด็กน้อยร้องไห้หามารดาเสียงดังลั่น โดยหารู้ไม่ว่ามารดาของพวกเขาจะไม่อยู่เคียงข้างพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

การกระทำชั่วช้าน่ารังเกียจของฮิโรจิ ทำให้คนของหุบเขายาต่างรู้สึกโกรธแค้น

ในตอนนั้นเอง ความหวาดกลัวในใจของพวกเขากลับถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นชิงชังอันไร้ที่สิ้นสุดสายหนึ่งและเจตจำนงสังหาร

ผู้คนเดินไปข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าวแล้วล้อมเหล่าซามูไรเอาไว้เพื่อบีบให้พวกมันอยู่ตรงกลาง เจตจำนงสังหารอันไร้ที่สิ้นสุดของพวกเขากลืนกินเหล่าซามูไรของต่าวกั๋ว