ตอนที่ 112 อย่าพูดไร้สาระ

เฉินผิงรู้สึกถึงแปลกใจยังไงชอบกล แต่ก็ทำได้เพียงกลับไปกินข้าวต่อ

เพิ่งเริ่มทำงานช่วงบ่ายได้ไม่นาน เฉินผิงกำลังจัดการกับเอกสารบัญชีลูกหนี้ เขาคิดว่าจะส่งไปให้หลินเทียนหู่ ให้หลินเทียนหู่ไปจัดการ ถ้าหากหลินเทียนหู่จัดการไม่ได้ เขาค่อยออกหน้า เพราะถ้าให้เขาต้องออกหน้าด้วยตัวเองหมดคงจะเสียเวลามากเกินไป

ในขณะที่เฉินผิงกำลังจัดการเอกสารอยู่นั้น อยู่ๆ แผนกขายก็เกิดความโกลาหลขึ้น จากนั้นกลุ่มคนก็พากันหันไปมองทางห้องทำงาน แต่ละคนพากันซุบซิบเบาๆ

เฉินผิงรู้สึกสงสัย จึงหันไปถามซุนเสี่ยวเหมิง “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

ซุนเสี่ยวเหมิงหันไปมองเฉินผิงเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กลับไปทำงานให้ดีเถอะ เมื่อกี้ประธานซูมา เธอไม่ได้มานานแล้ว แต่ไม่รู้ครั้งนี้มาที่แผนกขายทำไม ตอนนี้เข้าห้องทำงานไปแล้ว นายก็หัดสังเกตุให้ดีๆ อย่าไปล่วงเกินประธานซูเข้า ฉันจะลำบากไปด้วย”

“ประธานซู?” เฉินผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ซูอวี่ฉีมาแล้ว?”

เฉินผิงพูดจบประโยค สายตาของทุกคนก็มองไปที่เขาทันที ดวงตาทั้งสองข้างของซุนเสี่ยวเหมิงจ้องไปที่เขา “นายอยากตายหรือไง? จะเรียกชื่อประธานซูห้วนๆ แบบนั้นได้ยังไง

นายอย่าทำฉันเดือดร้อน”

คนอื่นก็เริ่มตีตัวออกห่างจากเฉินผิง กลัวว่าเฉินผิงจะพูดอะไรที่ไม่เข้าหูกับซูอวี่ฉีขึ้นมา แล้วจะดึงพวกเขาติดร่างแหไปด้วย

“พี่เฉินผิง รีบกลับไปทำงานเถอะ อย่าพูดไร้สาระอีกเลย”

หวังหันหันรีบดึงเฉินผิงให้กลับไปทำงานที่โต๊ะทำงาน

ทางด้านชุยจื้อหย่วนที่อยู่ในห้องทำงาน เดิมทีตอนกลางวันกินเหล้าไปนิดหน่อย จึงจะพักตางีบหลับ ชุยจื้อหย่วนที่เพิ่งจะงีบหลับไปแป๊บเดียว เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ก็ยังไม่ลืมตาขึ้นมา เขารู้ดีว่านอกจากคนของแผนกขายแล้ว ไม่มีใครมาหาเขาที่นี่ในช่วงเวลานนี้

และคนที่กล้าเดินเข้ามาโดยไม่เคาะประตู มีเพียงแค่ซุนเสี่ยวเหมิงคนเดียว ส่วนคนอื่นถ้าหากกล้าไม่เคาะประตู แน่นอนว่าต้องโดนทำโทษ

“เสี่ยวเหมิง เธอมาพอดีเลย มาช่วยฉันนวดหัวหน่อย รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย” ชุยจื้อหย่วนหลับตาพูด

ซูอวี่ฉีเห็นท่าทางของชุยจื่อหย่วนเป็นแบบนั้น หน้าของเธอเย็นชา “นี่นายกำลังจะให้ฉันนวดหัวให้เหรอ?”

ทันทีที่เสียงของซูอวี่ฉีดังขึ้น ชุยจื้อหย่วนก็ลืมตาขึ้นโดยฉับพลัน เมื่อเขาเห็นซูอวี่ฉียืนอยู่ตรงหน้า กำลังมองดูเขาด้วยใบหน้าแสนเย็นชานั้น ชุยจื้อหย่วนก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

โครม...

ชุยจื้อหย่วนตกใจจนรีบลุกขึ้นมาทันที เนื่องจากร้อนรนมากเกินไป จึงทำให้ล้มลงไปกับพื้น ชุยจื้อหย่วนอดทนต่อความเจ็บปวด และตะเกียกตะกายตัวขึ้นมา ทำใบหน้านอบน้อมเดินไปตรงหน้าซูอวี่ฉี “ประธานซู คุณ...ทำไมคุณมาที่นี่ได้?”