ตอนที่ 1133 เป็นแกจริงๆ

“ตอนนี้แกก็รู้แล้วว่าเราเป็นคนของตระกูลหนิง แกก็ควรจะถอยไปก่อนที่จะถูกจับได้และต้องทรมาน!” ปรมาจารย์ยุทธ์อีกคนตะโกนออกมา

เฉินผิงเย้ยหยัน “จะเป็นไงถ้าผมฆ่าพวกคุณไปสักคนนึง? ผมชี้ทางสว่างให้กับคุณแล้วนะ แต่คุณก็ยังเลือกจะหาเรื่องใส่ตัว…”

จากนั้นเขาก็พุ่งไปข้างหน้าและปล่อยหมัดใส่ปรมาจารย์ยุทธ์คนที่เพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่นี้

ก่อนที่ชายคนนั้นจะทันได้ทำอะไร เขาก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลพุ่งเข้าใส่เขา และร่างทั้งร่างของเขาก็กระเด็นลอยไปข้างหลังทันที

หน้าอกของเขายุบ ดวงตาเบิกกว้าง และเขาไม่หายใจอีกต่อไปแล้ว

ปรมาจารย์ยุทธ์คนอื่นถึงกับตื่นตะลึง

“แก… แกไม่ควรจะวู่วามแบบนี้เลย…”

พวกเขากลัวขึ้นมานิดหน่อย

เฉินผิงเย้ย “อ้อ งั้นพวกคุณก็วู่วามได้ แต่ผมห้ามทำงั้นเหรอ?”

เมื่อพูดจบ เขาก็หายวับไป

จากนั้นเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดก็ดังก้องไปทั่วบริเวณ

ปรมาจารย์ยุทธ์ไม่สามารถต้านทานการโจมตีของเฉินผิงได้แม้แต่ครั้งเดียว!

รอยยิ้มพาดผ่านใบหน้าของเฉินผิงขณะเขาจ้องมองชายเหล่านั้นตายอย่างน่าสยดสยอง ด้วยตระหนักรู้ว่าเขาค่อยๆ พัฒนาขึ้นไม่ว่าจะในแง่ของความสามารถหรือประสบการณ์การต่อสู้

ตราบใดที่ฉันฝึกหนัก มันก็มีหวังที่จะช่วยเหลือแม่และซูอวี่ฉีก่อนจะถึงปีใหม่นี้!

จากนั้น เฉินผิงก็เดินเหยียบซากศพของเหล่าปรมาจารย์ยุทธ์พวกนั้นเข้าไปในหอคอยสะกดมาร

ทันทีที่เขาเข้าไป เขาก็รู้สึกสบายไปทั้งตัวอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับว่าเขาได้จุ่มตัวเองลงไปในบ่อน้ำพุร้อน

ในเวลาเดียวกันนั้น หนิงจื้อนั่งขัดสมาธิอยู่บนชั้นสามของหอคอยสะกดมาร พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเขาดูดซับออร่าจากหอคอยแห่งนี้เข้าไป

ขณะที่เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการฝึกพลังของเขา จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นออร่าที่พุ่งเข้าหาเขาอย่างคุกคาม

เขาลืมตาขึ้นมาและจับจ้องไปที่บันไดตรงหน้าเขา

ตุบ... ตุบ... ตุบ...

หนิงจื้อขมวดคิ้วขณะได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได

เขาได้สั่งลูกน้องของเขาไว้แล้วว่าห้ามให้ใครเข้ามาข้างในเด็ดขาด แต่ตอนนี้กลับมีคนเข้ามาในหอคอยสะกดมาร เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าใครที่เข้ามาอย่างนี้