ตอนที่ 1141 แรงจูงใจซ่อนเร้น

หนิงจื้อวิ่งไปไกลหลายสิบไมล์จนหายใจแทบไม่ทันจึงกล้าหยุดฝีเท้าตัวเองลงในที่สุด

หน้าอกเขาเต้นเร่าด้วยความเจ็บปวดขณะที่หายใจหอบหนัก

หนิงจื้อถูกพลังโจมตีอย่างหนักจากเฉินผิงจนต้องเผ่นหนีออกมา

“เรื่องระหว่างเรามันยังไม่จบหรอก เฉินผิง ฉันจะต้องให้แกได้ชดใช้” หน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ และเขาก็รู้สึกอิจฉาเมื่อนึกถึงลูกปัดที่เฉินผิงครอบครองอยู่

เขาไม่เคยเห็นอะไรที่ทรงพลังเช่นนี้มาก่อนเลย

“เฉินผิงมีกลเม็ดเด็ดพรายซ่อนเอาไว้สักกี่อย่างกันนะ?” หนิงจื้อพูดกับตัวเองขณะที่ขมวดคิ้วแน่น

หลังจากหายใจเป็นปกติอยู่ครู่หนึ่งแล้ว หนิงจื้อก็รีบออกวิ่งอีกครั้ง เขากลัวว่าเฉินผิงจะตามมาทัน

สำหรับคนธรรมดา ระยะห่างหลายสิบไมล์นี้ก็ถือว่าไกลพอแล้ว

แต่คนอย่างหนิงจื้อนั้นมันใช้เวลาไม่นานก็มาได้ไกลขนาดนี้

ในขณะนั้น เฉินผิงเข้าไปในหอคอยสะกดมารเพื่อฝึกวิชาต่อเรียบร้อยแล้ว

เขาไม่สนใจจะเสียเวลาอันมีค่าไปกับการไล่ล่าหนิงจื้อ

แม้ดวงตาของหลัวเสียงจะปิดสนิทขณะที่นอนอาบแดดอยู่ที่บ้านตระกูลหลัวในโม่เป่ย แต่ในใจเขาก็คิดเรื่องอื่นอยู่

“หลัวจิ่ว คิดว่าทำไมหนิงจื้อถึงอยากมาฝึกวิชาในซีฉวนซื่อทั้งที่มันไกลขนาดนี้เหรอ?” หลัวเสียงถามลูกน้องของเขา “แถมยังมาครอบครองที่ดินของกู่ไค่หยวนด้วยนะ”

หลัวเสียงเป็นงงกับเรื่องนี้ตั้งแต่กลับมาจากซีฉวนซื่อ หนิงจื้อนั้นไม่ได้มาบูรณะบ้านใหม่ให้ครอบครัวของกู่ไค่หยวนเพราะความใจดีของเขาเป็นแน่

เขารู้ด้วยว่าการชื่นชมบรรยากาศอันเงียบสงบของหนิงจื้อนั้นเป็นการโกหก หลัวเสียงไม่เชื่อแม้แต่น้อยเพราะซีฉวนซื่อนั้นกันดารมาก

“ผมรู้สึกแปลกๆ กับหอคอยที่อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลกู่ครับคุณหลัว” หลัวจิ่วกล่าวอย่างสุขุม “อาคารทุกหลังในพื้นที่ของตระกูลกู่ได้รับการสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งนั้น มีเพียงหอคอยที่ยังคงดูเก่าแก่ เป็นไปได้ว่าหนิงจื้อมาที่นี่ก็เพราะหอคอยนั้น แต่ผมก็ไม่รู้จริงๆ ว่ามันใช้ทำอะไร”