ตอนที่ 117 รถเบนท์ลี่ย์

หน้าประตูร้านเสียนเฮอ หลินเทียนหู่นำรถจอดเรียบร้อย เปิดประตูให้เฉินผิงลงมา

“ท่านประมุข ผมรอคุณที่นี่ หากมีอะไรเกิดขึ้น จะได้จัดการได้อย่างรวดเร็ว” หลินเทียนหู่พูดกับเฉินผิง

เฉินผิงโบกมือเล็กน้อย “ไม่ต้องหรอก คุณกลับไปเถอะ”

หลินเทียนหู่พยักหัวเล็กน้อยและขับรถออกไป ตอนที่หลินเทียนหู่เพิ่งจะขับรถออกไป รถสีแดงบีเอมดับเบิลยูคันหนึ่งก็ขับเข้ามาด้วยความรวดเร็ว คนที่ขับมาคือซุนเสี่ยวเหมิง หวังหันหันก็นั่งอยู่ด้านหน้าด้วย

เพราะว่าซุนเสี่ยวเหมิงออกมาเร็ว ดังนั้นจึงมาถึงก่อนคนอื่น

“เฉินผิง เมื่อกี้นายเพิ่งลงมาจากรถเบนท์ลี่ย์ใช่หรือเปล่า?” ซุนเสี่ยวเหมิงถามเฉินผิงด้วยความประหลาดใจ

เธอเพิ่งเห็นเฉินผิงลงมาจากรถเบนท์ลี่ย์ ยังรู้สึกไม่กล้าที่จะเชื่อ แต่หลังจากมาถึงตรงหน้าเฉินผิง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว

เฉินผิงผงกหัวเล็กน้อย

“พี่เฉินผิง พี่นั่งรถเบนท์ลี่ย์เหรอ? รู้แบบนี้ฉันนั่งรถเบนท์ลี่ย์มากับพี่แล้ว ฉันยังไม่เคยนั่งรถแบบนี้มาก่อนเลย”

หวังหันหันเห็นเฉินผิงนั่งรถเบนท์ลี่ย์มาจริงๆ รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

แต่ว่าเพิ่งพูดจบไม่นาน ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ดังนั้นจึงหันไปพูดกับซุนเสี่ยวเหมิงด้วยความรู้สึกผิด “พี่เสี่ยวเหมิง ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น นั่งรถของพี่ฉันเองก็รู้สึกดี”

“ไม่เป็นไร” ซุนเสี่ยวเหมิงไม่ได้ใส่ใจ เธอเข้าใจว่าหวังหันหันไม่ได้มีเจตนาร้าย

เพียงแต่ซุนเสี่ยวเหมิงเอาแต่จ้องมองไปที่เฉินผิง อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินผิงถึงนั่งรถเบนท์ลี่ย์มาได้?

“เฉินผิง นายนั่งรถเบนท์ลี่ย์ของใครมา?” ซุนเสี่ยวเหมิงถามต่อ

“เพื่อนคนหนึ่ง” เฉินผิงตอบอย่างเรียบเฉย

“นายยังมีเพื่อนที่สามารถซื้อรถเบนท์ลี่ย์ได้?” ครั้งนี้ทำให้ซุนเสี่ยวเหมิงรู้สึกอยู่ไม่สุขแล้ว

รถเบนท์ลี่ย์คันหนึ่งไม่ต้องพูดถึงราคาปาเข้าไปหลายล้าน เมืองเล็กๆ อย่างหงเฉิงแบบนี้ สามารถจ่ายเงินเป็นล้านเพื่อซื้อรถคันหนึ่งมีน้อยมากจริงๆ

ไม่รอให้เฉินผิงตอบคำถาม พวกชุยจื้อหย่วนก็มาถึงกันแล้ว รถเจ็ดแปดคันจอดอยู่ที่ลานจอดรถ มองดูร้านเสียนเฮอที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนต่างตกใจกันใหญ่