ตอนที่ 1197 ขี้ขลาด

เมื่อเห็นสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เขาต้องตะโกนออกมาอย่างดุเดือด “ไม่ว่าแกจะส่งใครมา ผลที่ออกมามันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ!”

เมื่อพูดจบ แสงสีม่วงก็ส่องประกายออกมาจากมือของหลัวจินจั่ว ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าหาติงปู้ต้าอย่างไม่ลดละ

อีกทางด้านหนึ่ง ติงปู้ต้ายังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่งรอการโจมตีของหลัวจินจั่ว จากนั้นเขายกมือของเขาขึ้นและยื่นไปที่ใบหน้าของหลัวจินจั่วทันทีที่เข้ามาใกล้

เพี๊ยะ!

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้นในทันที กลับกลายเป็นว่าหลัวจินจั่วถูกติงปู้ต้าตบอย่างรุนแรง แม้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายเข้าโจมตีก่อนก็ตาม

เมื่อรู้ตัวอีกที หลัวจินจั่วก็ถูกส่งลอยกระเด็นไปในอากาศ ก่อนที่เขาจะตกกระแทกลงกับพื้น

การตบครั้งนั้นทำให้ใบหน้าของเขาบวมไปครึ่งหนึ่ง และเลือดก็เจิ่งนองทั่วปาก

“ฉันสงสัยเหลือเกินว่าใครกันที่กล้าปล่อยให้คุณเข้ามาสร้างความวุ่นวายในหมู่บ้านคนโฉดแห่งนี้ ในเมื่อคุณมีความสามารถเพียงแค่นี้ ถ้าคุณต้องการให้เรายอมจำนนต่อคุณละก็ คุณควรจะขอให้พี่ชายของคุณมาแทนจะเหมาะกว่านะ” ติงปู้ต้าเหลือบมองหลัวจินจั่วอย่างเย็นชา ขณะที่รังสีสังหารค่อยๆ แผ่กระจายออกไป

ทันทีที่หลัวจินจั่วสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารของติงปู้ต้า สีหน้าของเขาก็หมองลงโดยพลัน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าระหว่างเขากับติงปู้ต้าฝีมือจะห่างชั้นกันมากถึงเพียงนี้

“คุณหลัวจินจั่ว...”

พ่อบ้านตระกูลหลัวรีบเข้ามาช่วยพยุงหลัวจินจั่วให้ลุกขึ้นก่อนจะกระซิบบอกกับเจ้านายของเขาว่า “คุณหลัวจินจั่วครับ ผมขออนุญาตเสนอให้เราถอยก่อนเพื่อวางแผนให้รัดกุมกว่านี้ จะดีกว่ามั้ยครับ? ความแข็งแกร่งของหมู่บ้านคนโฉดนั้นเกินกว่าที่พวกเราคาดเดาเอาไว้มากครับ”

ครั้งนี้หลัวจินจั่วไม่ได้พูดอะไร นอกจากนี้ การตบหน้าของติงปู้ต้าก่อนหน้านี้ทำให้เขาได้ตระหนักถึงความห่างชั้นของความแข็งแกร่งระหว่างเขาและหมู่บ้านคนโฉดแล่นเข้ามาในสมองของเขา

“หึ รอก่อน! ตระกูลหลัวจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ อย่างแน่นอน!” หลัวจินจั่วจ้องไปยังสี่วายร้ายอย่างโกรธแค้น

“ไอ้บัดซบ! แกกล้าดียังไงมาขู่พวกเรา? แกยังอยากที่จะมีชีวิตรอดอยู่หรือเปล่า?”

อย่างไรก็ตาม ติงปู้ซานกลับไม่คิดเช่นนั้น เขาจึงรีบกระโดดมาที่หน้าทางเข้าเพื่อขวางทางพวกเขาเอาไว้ทันที

เมื่อได้เห็นเช่นนั้น สีหน้าของหลงจินจั่วแสดงความกระอักกระอ่วนออกมาทันที

สิ่งที่เขาต้องทำก็คือพูดบางอย่างเพื่อแต่งเรื่องให้ตัวเองดูดีและหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ ไม่ใช่พูดจาข่มขู่หรือยั่วยุพวกเขา

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าติงปู้ซานจะเอาจริงและปิดกั้นทางหนีของเขา

ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่า หากคนเหล่านี้จากหมู่บ้านคนโฉดต้องการหยุดเขาไว้จริงๆ ละก็ คงไม่มีใครสามารถหนีรอดออกไปได้