ตอนที่ 1234 ตัดเส้นเอ็น

หนิงจื้อมองไปยังกริชที่หักของเขาและเริ่มตื่นตระหนก

จากนั้นเฉินผิงก็ชูฝ่ามือขึ้นแล้วตบหน้าหนิงจื้ออย่างแรง

เผียะ!

เสียงตบดังลั่น หนิงจื้อกระเด็นไปในอากาศ หลังจากหมุนคว้างอยู่สองสามรอบเขาก็หล่นลงบนพื้นอย่างหนักหน่วง

เฉินผิงตบเขาอย่างรุนแรง ราวกับว่าเขาอัดความโกรธทั้งหมดลงไปในฝ่ามือนั้น

แก้มของหนิงจื้อฉีกขาดจนมองเห็นกระดูกโหนกแก้มของเขา ทำให้เขาดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

หนิงจื้อตอบสนองด้วยการจ้องไปที่เฉินผิงพร้อมกัดฟัน ในขณะเดียวกัน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยโทสะและจิตสังหาร

แม้เขาจะรู้ว่าฝีมือตัวเองเทียบเฉินผิงไม่ได้ แต่เขาก็ยังไม่ยอมจำนน

จากนั้นเฉินผิงก็ชูกระบี่พิฆาตมังกรขึ้นมาและฟันไปที่หนิงจื้อ

หนิงจื้อรู้สึกถึงพลังดาบอันน่าสะพรึงกลัว และเขารู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย ดังนั้นเขาจึงหลับตาลง

ฉับ!

หนิงจื้อรู้สึกถึงพลังดาบพัดผ่านตัวเขาไป แต่เขายังไม่ตาย ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ขาทำให้เขาคร่ำครวญอย่างทรมาน

ขาของหนิงจื้อมีเลือดทะลักออกมา เพราะเฉินผิงตัดเส้นเอ็นของเขาจนขาด

“คิดว่าฉันจะปล่อยให้แกตายง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?” เฉินผิงมองไปที่หนิงจื้ออย่างเย็นชา ในตอนนั้นเขาดูราวปีศาจจากนรก

“เฉินผิง ฆ่าฉันตอนที่แกยังมีโอกาสดีกว่า! ไม่อย่างนั้นฉันจะกลับมาเอาคืนแกแน่!” หนิงจื้อคำราม เขายอมตายดีกว่าโดนเฉินผิงทรมาน

เฉินผิง ค่อยๆย่อตัวลงและจับที่บาดแผลของหนิงจื้ออย่างแรง

จากนั้นเฉินผิงก็ดึงเส้นเอ็นเส้นหนึ่งในขาของเขาออกมา

"อ้าก!" หนิงจื้อเจ็บปวดมากจนหน้าซีด มีเม็ดเหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา

ที่จริงแล้วหนิงจื้อเกือบจะเป็นลมเพราะความเจ็บปวดนั้น

แต่เฉินผิงกลับกดมือลงที่ตัวหนิงจื้อ แล้วถ่ายทอดพลังวิญญาณให้เขาเพื่อป้องกันไม่ให้หมดสติ

เฉินผิงใช้เส้นเอ็นในมือเฆี่ยนร่างของหนิงจื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งที่เฉินผิงเฆี่ยนลงไป ผิวหนังของหนิงจื้อจะถูกกรีดเป็นรอยแผล