ตอนที่ 1237 ตำหนักบงกชชาด

หลังจากเดินทางไปได้สักระยะหนึ่ง รอบๆ ตัวเขาก็มืดลงทันทีเมื่อแสงแดดถูกบดบังด้วยแนวต้นไม้สูงตระหง่านและเขียวชอุ่ม

“ทำไมต้นไม้ที่นี่ถึงสูงเป็นพิเศษ? เป็นที่ดินผืนเดียวกันแท้ๆ” เฉินผิงพึมพำด้วยความสงสัย

พื้นดินก็ไม่ต่างกัน ดังนั้นสภาพของต้นไม้จึงไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงจนต่างกันมากขนาดนี้

เมื่อเขาฉุกคิดขึ้นมาได้ เฉินผิงจึงปลดปล่อยปราณสัมผัสเพื่อตรวจดูรัศมีของพื้นที่รอบตัว

ในไม่ช้าเขาก็รับรู้ได้ว่ามีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่ข้างหน้า มันมีความสูงมากกว่าสิบเมตร และมีถ้ำสูงสองเมตรอยู่ตรงกลางหินก้อนนั้น

“นั่นมันอะไรกัน? หรือว่าจะเป็นก้อนหินที่ภายในกลวง”

เฉินผิงขมวดคิ้วและเร่งฝีเท้าไปที่ก้อนหิน

เมื่อเขาไปถึง เขาก็พบว่าผืนป่าตรงนั้นโล่งเตียนไปแล้วจากการกระทำมนุษย์

ที่สำคัญกว่านั้น สถานที่นี้เต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่ค่อนข้างหนาแน่น

“หินก้อนนี้มันต้องมีอะไรสักอย่าง”

เฉินผิงจ้องไปที่ก้อนหินใหญ่และเห็นว่ามันตั้งอยู่ในถ้ำที่ดูปกติและดูไม่ค่อยลึกเท่าไหร่ อันที่จริงมันตื้นมากจนเขามองเห็นปากถ้ำอีกด้านได้จากจุดที่เขายืนอยู่

ถ้ำนี้ไม่มีอะไรพิเศษ แต่การมีก้อนหินใหญ่อยู่กลางป่าทึบนั้นผิดธรรมชาติ ฉันน่าจะลองตรวจดูหินก้อนนี้

ดังนั้น เฉินผิงจึงตัดสินใจลองใหม่อีกครั้ง เขาหรี่ตาลงก่อนจะปลดปล่อยปราณสัมผัสไปทางก้อนหิน ระหว่างที่เขาทำแบบนั้น ปราณสัมผัสของเขาก็ถูกเบี่ยงเบนโดยพลังอันแข็งแกร่งที่มาจากก้อนหิน

“มีคนใช้เวทย์มนต์ใส่หินก้อนนี้” เขาเอ่ยด้วยความงุนงง

เฉินผิงลืมตาขึ้นอีกครั้งและมองดูปากถ้ำ จากนั้นเขาก็ปีนขึ้นไปโดยไม่ลังเล

แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเข้าไปข้างในแล้วภาพที่เห็นกลับแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง